Ένα υπέροχο (εκλογικό) αποτέλεσμα...!

Mόνο ανώτερη δύναμη με υψηλή αίσθηση του χιούμορ θα μπορούσε να συμβάλει για τη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος της μάλλον ιστορικής (θα φανεί στο μέλλον) 6ης Μαϊου. Έτσι, ο κυρίαρχος λαός μάλλον ευεργέτησε τα λεγόμενα "μνημονιακά" κόμματα, αφού τους έδωσε τέλειο άλλοθι για να αποφύγουν τη συγκρότηση μιας νέας (μνημονιακής) κυβέρνησης με ισχνή πλειοψηφία, στερώντας και την ευκαιρία σε όλα τα υπόλοιπα κόμματα να στήσουν ένα πραγματικό πάρτυ στην πλάτη τους. Έπειτα, έφερε πανηγυρικά στη Βουλή τη Χρυσή Αυγή, με σταθερά μάλιστα ποσοστά πανελλαδικά, η οποία πρακτικά στερεί 21 έδρες από το σύνολο, αφού όλοι οι υπόλοιποι την αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Έτσι, το Κοινοβούλιο απέκτησε ακόμα ένα ανάδελφο κόμμα μετά το ΚΚΕ, αφού όπως ορθά γράφτηκε, τους μεν δεν τους θέλει κανείς, οι δε δεν συνεργάζονται με κανέναν, και οι οποίοι στερούν 47 έδρες στο σύνολο. Στον αντίποδα, οι ψηφοφόροι επιβράβευσαν με ένα ανάλογο (αν και μικρότερο) ποσοστό τη ΔΗ.ΜΑΡ. που περιέργως την θέλουν όλοι και μιλάει (καταρχάς) με όλους και φαίνεται ότι στον πρόεδρό της θέλουν να φορτώσουν την πρωθυπουργία, κι ας ήρθε το κόμμα αυτό τελευταίο στη σειρά κατάταξης! Και έμειναν οι δύο προεκλογικοί συνομιλητές, το αταίριαστο ζευγάρι που ενώνει το αντιμνημονιακό μένος, οι εκ των νικητών των εκλογών που εκπροσωπούν το 1/3 του εκλογικού σώματος. Οι οποίοι, βέβαια, μετεκλογικά διαπίστωσαν ότι τους χωρίζουν πολύ περισσότερα. Όπως και να'χει, στα δύο αυτά κόμματα και ιδίως στον ΣΥΡΙΖΑ δόθηκε ένα ανέλπιστο δώρο, το οποίο συνδυάζει την εκρηκτική άνοδο των ποσοστών του, με την αδυναμία εκπλήρωσης του ονείρου για την αριστερή διακυβέρνηση, ακόμα κι αν έπρεπε να κατέβουν στη Βουλή 500.000 άνθρωποι.
Με το αποτέλεσμα αυτό ο κυρίαρχος λαός έδωσε λόγο, ρόλο και ευθύνη σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της Βουλής, ενώ έδωσε βάσιμες ελπίδες για το μέλλον (ή και έδειξε την οδό της συνεργασίας) σε 4 ακόμα σχηματισμούς εκτός Βουλής. Το σημαντικότερο, όμως, έδειξε ότι η κάθε ψήφος έχει ξεχωριστή δύναμη, αφού είναι σίγουρο ότι έθεσε και πολλούς ψηφοφόρους της Κυριακής προ των ευθυνών τους, με βάση και τις τρέχουσες μετεκλογικές εξελίξεις. Και ένα ακόμα αξιόλογο και πρωτόγνωρο στοιχείο ήταν ότι τα κόμματα εκτός Βουλής συγκέντρωσαν ποσοστό μεγαλύτερο από το πρώτο κόμμα, ενώ σε συνδυασμό με την πολύ μεγάλη αποχή φαίνεται ότι εκείνοι που εκπροσωπούνται στη Βουλή αποτελούν μόλις το 45% του εκλογικού σώματος...
Εάν τελικά οδηγηθούμε σε νέες εκλογές, ας σκεφτούμε ακόμα ένα ενδεχόμενο, που μετά βεβαιότητας θα... αποτελειώσει τους εταίρους και πιστωτές μας: Κάθε ένα κόμμα από τα 32 να πάρει ελαφρώς κάτω από το όριο του 3% και μόνο ένα από αυτά (ένα στην τύχη, ας πούμε) να πάρει ελαφρώς πάνω από 3% και κατά συνέπεια το σύνολο των εδρών! Όσον αφορά το μπόνους των 50 εδρών είναι προφανές ότι αυτή η ρύθμιση θα πρέπει να τροποποιηθεί και σε κάθε περίπτωση να εξανεμίζεται ανάλογα με το ποσοστό του πρώτου κόμματος και τη διαφορά από το δεύτερο (π.χ. να εξαλείφεται όταν το πρώτο κόμμα έχει ποσοστό <20%, αλλά να δίδεται ένα μπόνους π.χ. 20 εδρών όταν το ποσοστό είναι >40%).
Τέλος, για την περίπτωση που αποκτήσουμε Οικουμενική Κυβέρνηση Ειδικού Σκοπού (και Ειδικών Ικανοτήτων), εκτός της απλής αναλογικής που λογικά θα ζητηθεί, έχω μερικές ακόμα σχετικές προτάσεις: Να μειωθεί άμεσα ο αριθμός των βουλευτών σε 200, να καθιερωθεί ότι σε κάθε επαναληπτική εκλογική αναμέτρηση ή σε περίπτωση πρόωρων εκλογών η κρατική επιχορήγηση των κομμάτων θα περικόπτεται κατά 50% και να καθιερωθεί ως υποχρεωτική (με λογικές συνέπειες) η συμμετοχή των ψηφοφόρων, για να μην πηγαίνουν τα ολοένα και πιο λιγοστά χρήματα των ελλήνων φορολογούμενων πέρα για πέρα χαμένα...

Ο από μηχανής θεός...

Παρατηρώντας απόψε την πιο εντυπωσιακή έκλειψη σελήνης των τελευταίων χρόνων, αλλά ταυτόχρονα και την πιο εντυπωσιακή πολιτική κρίση και έκλειψη σοβαρότητας, πολιτικής ευθύνης, αποφασιστικότητας, αποτελεσματικότητας, διορατικότητας και ανιδιοτέλειας, κατάλαβα ότι το ανάδελφον έθνος μας, έχοντας καλομάθει από την αρχαία τραγωδία, κανονικά περιμένει να εμφανιστεί τώρα ο από μηχανής θεός, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο και θα οδηγήσει την τραγωδία που ζούμε στην κάθαρση και το τέλος (και άρα σε μια νέα αρχή).
Ο κόσμος έχει αρχίσει να πείθεται ότι οι θυσίες πήγανε χαμένες, ότι τα χρέη ούτως ή άλλως θα διαγραφούν, ότι με τη συμμετοχή στο κίνημα των "Αγανακτισμένων" αποποιούμαστε των ευθυνών μας, της ευκολοπιστίας μας και ότι παίρνουμε συγχωροχάρτι για την επιλογή των διεφθαρμένων εκπροσώπων μας.
Η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου γίνεται ο νέος εθνικός στόχος, λες και ο βασικός μας στόχος δεν θα έπρεπε να είναι η πάση θυσία παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων. Επαναδιαπραγμάτευση δεν σημαίνει απαραίτητα ζητάω (εκβιάζοντας με χρεωκοπία;) και παίρνω. Στην καλύτερη περίπτωση σημαίνει ότι παίρνω κάτι και δίνω κάτι άλλο. Ακόμα κι αν πείσουμε την τρόικα ότι πρέπει να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές των εταιρειών στο 15%, είναι σίγουρο ότι θα πρέπει να δώσουμε κάτι άλλο, όπως μαζικές απολύσεις στο δημόσιο (κανονικές απολύσεις, όχι εφεδρείες, εθελουσίες κλπ).
Από την άλλη, κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε σ' αυτή τη δύσκολη περίοδο, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι να πληρώνουν φόρο 20 - 30% και οι εταιρείες 15%; Μήπως θα ήταν μια καλή ιδέα αυτή για δημοψήφισμα ("Συμφωνείτε με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων στο 15%";), μιας και αποτελεί το κυριότερο σημείο τριβής μεταξύ των 2 μεγάλων κομμάτων; Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι και το δημοψήφισμα, όπως και οι πρόωρες εκλογές, και η Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας προβάλλουν ως λύσεις στο αδιέξοδο, τάχα μου επειδή και καλά το πρόβλημα είναι πολιτικό. Εγώ πάλι βλέπω ότι ένα κράτος που ξεμένει από ρευστό αντιμετωπίζει κυρίως οικονομικό πρόβλημα, και όχι πολιτικό. Δηλαδή, αν γίνει ο Μαρκεζίνης ή ο Κουβέλης πρωθυπουργός και ο Παπαδήμος Υπ.Οικ. τα οικονομικά μέτρα δεν θα είναι επώδυνα; Ή θα τα δεχτούμε με μεγαλύτερη ανοχή; Αλλά, όπως είπαμε, μας αρέσουν οι εύκολες λύσεις και οι από μηχανής θεοί και όχι η σκληρή δουλειά, η επιμονή, η υπομονή και η πίστη ότι θα πετύχουμε. Χωρίς τις αρετές αυτές, η ανάπτυξη δεν ξανάρχεται. Εκτός κι αν κάνουμε καμιά καινούρια αναθεώρηση του ΑΕΠ, για να συμπεριλάβουμε και τις καταλήψεις των πλατειών ως τεκμαρτό εισόδημα από... ιδιοκατοίκηση!