Μετά τα 5 "Π" για την Αθήνα, τα Επτά Ψέματα του ΠΑΣΟΚ, τις Επτά Αλήθειες και τα Επτά Θαύματα της ΝΔ (όπως λ.χ. ο τετραγωνισμός του ...κυκλικού ελλείμματος), βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσω τα Επτά "Α", δηλ. τις Επτά Αρετές των υποψηφίων στις επερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου. Ομολογώ ότι αρχικά σκόπευα να αναφέρω μόνο τα 5 "Α", αλλά ο συνειρμός ενός πολιτικού με την πεντάλφα, και δη με τη λεγόμενη και "βασιλική πεντάλφα" (δηλ. τη γνωστή μούντζα), προκάλεσε την αύξηση των αρετών σε επτά (η ιεράρχηση προσωπική): 1. Ανιδιοτέλεια, 2. Αποτελεσματικότητα, 3. Αξιοπιστία, 4. Αποφασιστικότητα, 5. Αμεροληψία, 6. Αμεσότητα, 7. Αφοσίωση Σημειώνουμε ότι Επτά Αρετές συναντάμε και στον κώδικα Μπουσίντο (βλ. εικόνα), δηλ. στον κώδικα συμπεριφοράς των πολεμιστών σαμουράι, οι οποίες είναι κάπως διαφοροποιημένες. Τόσο στις περιπτώσεις με πολλές υποψηφιότητες (όπως η Αττική), όσο και στα ντέρμπι (π.χ. Δήμος Θεσσαλονίκης), αλλά ακόμα κι εκεί που το αποτέλεσμα φαίνεται προδιαγεγραμμένο (Αθήνα?), θα ήταν χρήσιμο, ως ενσυνείδητοι πολίτες, να κάνουμε ένα πινακάκι αξιολόγησης των σημαντικότερων υποψηφίων, προκειμένου να περιορίσουμε φαινόμενα πικρής μετάνοιας για τις επιλογές μας, στο μέσο της θητείας των νέων τοπικών και περιφερειακών αρχόντων μας. Εάν δεν έχουμε πληροφορίες για τα πρόσωπα των υποψηφίων, μπορούμε να εφαρμόσουμε το πινακάκι αξιολόγησης στα κόμματα που υποστηρίζουν τις υποψηφιότητες. Και μετά, ας κάνουμε τη σύγκριση με τις πραγματικές επιλογές μας, οι οποίες συνήθως γίνονται με κριτήρια, όπως το προσωπικό συμφέρον, η τύχη, οι επιθυμίες των φίλων και συγγενών μας και η αδιαφορία...
Μία ευαγγελική ρήση λέει "Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε" (ισχύει και δι'ημάς, εννοείται). Μία προσέγγιση της ρήσης αυτής θα μπορούσε να είναι πώς ό,τι λέμε για τους άλλους, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ, κάποια στιγμή σε εμάς. Γι' αυτό και στις αστυνομικές ταινίες (και τις διαφημίσεις), όταν συλλαμβάνεται κάποιος τού λένε ευγενικά (όπως στην επιστολή της Εξεταστικής): "Έχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός - ό,τι πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου" (μπας και το έχουμε πει χωρίς να το καταλάβουμε στον πρώην πρωθυπουργό;) Με την ίδια λογική του μπούμερανγκ, όσοι σήμερα υποστηρίζουν ότι η ψήφος των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι ψήφος κατά του Μνημονίου, θα πρέπει λογικά να παραδεχτούν και την αποδοχή / νομιμοποίηση του Μνημονίου, σε περίπτωση νίκης των συνδυασμών που υποστηρίζονται από το κυβερνών κόμμα (ή έστω από τη λεγόμενη προοδευτική παράταξη)... Οι απανταχού σινεφίλ και αγγαρείαν ποιούντες (ή και ποινή εκτίσαντες) τα γνωρίζουν αυτά καλά, έστω και από διαίσθηση. Έτσι, τα greek statistics, αφού πέρασαν την εποχή της δημιουργικής λογιστικής (ή και εποχή των swaps), πέρασαν στην εποχή της αλχημείας (μόνο που αντί για χρυσός μας βγήκε κάρβουνο - το καλοκαίρι του 2007) και ήδη της μαγείας (και του Άη Βασίλη, που θα δώσει δανεικά στην Ελλάδα). Μένει μόνο να δούμε εάν ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν θα καταφέρει να δραπετεύσει από τη (σιωπηλή) φυλακή του για να εκδικηθεί τον Χάρυ Πότερ, όποιος και αν είναι τελικά αυτός!
Ενώ η τρόικα μάς πιέζει να φτάσουμε το έλλειμμα στο 7% αντί του 7,6% (από 8,1% φέτος, πρώτα ο Θεός) και ουσιαστικά μας τα πρήζει με... πενταροδεκάρες, ξαφνικά μαθαίνουμε ότι στο τέλος του 2011 το έλλειμμα είναι δυνατόν να μηδενιστεί εντελώς! Δεν πρόκειται για κοσμογονική πρόβλεψη, πρόχειρη εκτίμηση ή ανεκπλήρωτη επιθυμία (αν π.χ. αυτό γίνονταν στα τέλη του 2012 θα θεωρούσα ότι κάτι περισσότερο γνωρίζουν για τη συντέλεια του κόσμου), αλλά μάλλον για ένα είδος Συμβόλου της Πίστεως, αφού οι άπιστοι διαγράφονται ασκαρδαμυκτί. Με δεδομένη λοιπόν τη δύναμή του να αποπέμπει ή να προσηλυτίζει πολιτικούς, ο Μηδενισμός του Ελλείμματος της Ελλάδας σε 1 Χρόνο θα μπορούσε κάλλιστα να προταθεί για Νόμπελ (προφανώς Οικονομίας, δεκτές κάθε προσφορές). Βέβαια, οι σκοτεινές δυνάμεις των αγορών δεν πρόκειται να αφήσουν μια τέτοια εξέλιξη να λάβει ποτέ χώρα σε μας ή σε κάποια άλλη χειμαζόμενη οικονομία. Φαντάζεστε όλες οι χώρες με μικρότερα ή μεγαλύτερα ελλείμματα να σταματήσουν να δανείζονται (το έλλειμμα γεννά την ανάγκη για δανεισμό); Τι θα τα κάνουν τόσα λεφτά οι διεθνείς πιστωτικοί οίκοι; Στην πλάτη ποιων θα κερδοσκοπούν; Γι' αυτό εκτιμώ ότι κάποια τέτοιου είδους σκοτεινή οργάνωση κρύβεται πίσω από την απελευθέρωση χιλιάδων γουνοφόρων προσφάτως στην Καστοριά, και όχι διεθνείς ακτιβιστές, όπως φάνηκε αρχικά. Θυμίζω ότι, μεταξύ άλλων, με την fast-track ανάπτυξη και την καθετοποίηση της γουνοποιίας, της ιχθυοκαλλιέργειας, του κρόκου, της τρούφας, των στρουθοκάμηλων, της σπιρουλίνας, των αρωματικών φυτών κ.ά.(πρόσθεσα και μερικά δικά μου), σε συνδυασμό με τα πετρέλαια, το χρυσό και το ουράνιο του Αιγαίου και τα φωτοβολταϊκά/αιολικά πάρκα σε γη και θάλασσα μπορούμε να κάνουμε την (σχεδόν) χρεοκοπημένη Ελλάδα Νο 1 οικονομική υπερδύναμη. Η μαθηματική απόδειξη και ο συμβολισμός του εγχειρήματος είναι προφανή: τα βιζόν θα ροκανίσουν λίγο έλλειμμα, θα ξεγλιστράμε από την Κομισιόν σαν το χέλι, θα δώσουμε και λίγα στατιστικά μούφα, όταν θα μας κατηγορούν για παραποίηση στοιχείων θα κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο κ.ουκ. Και μέχρι να γίνουν αυτά, ας δούμε τι θα κάνουμε με το επταχίλιαρο μπιλιετάκι της περαίωσης! Όχι δύσκολη απόφαση, αφού ... τι να τα κάνεις τα λεφτά, άμα δεν έχεις φράγκο;
H Κυβέρνησή μας είναι σαν μια γυναίκα, την οποία για να την καταλάβει κάποιος άντρας (που φοράει πάντως παντελόνια) θα πρέπει να έχει κατά νου ότι ενίοτε άλλα σκέφτεται, άλλα λέει και άλλα εννοεί. Οι επενδύσεις μπορεί μεν να απόκτησαν τόσους συντονιστές που να μην ξέρουν ποιον να πρωτοδιαλέξουν, στο θέμα όμως του αρχι-συντονιστή θα σας δώσω μια νέα επιστημονική ερμηνεία (γιατί μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η ερμηνεία των γεγονότων από αυτά καθεαυτά) για το δίδυμο Αντιπρόεδρος - ΥπΕΣ: έχουν το ρόλο του κακού και του καλού μπάτσου, αντίστοιχα. Ναι, αν είστε σινεφίλ και πρόκειται να παρακολουθήσετε και τα επικείμενα φεστιβάλ Κινηματογράφου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, θα δείτε την αναλογία! Ο ένας προσπαθεί να πείσει τους μάλλον απρόθυμους βουλευτές και υπουργούς με το καλό, και ο άλλος με το άγριο. Επίσης, θα πρέπει να τιμήσω και τον φίλο μου Στάθη στο παρόν σχόλιο, ο οποίος παρατήρησε ότι στο περίφημο Υπουργικό Συμβούλιο της Αποθήκης ο Αντιπρόεδρος είχε το γνώριμο χαλαρό και ξένοιαστο ύφος. Εκτιμώ ότι περισσότερο εκνευρίζεται με τα ΜΜΕ που ντε και σώνει θέλουν να του φορτώσουν αρμοδιότητες, που την εποχή του Μνημονίου λογικά τις αποφεύγουν όλοι όπως ο διάβολος το λιβάνι (εκτός αν κάποιοι κάνουν συμφωνίες με το διάβολο), παρά με την με πρωθυπουργική βούλα δημιουργία ενός Super-(Cabinet) Man! Όπως και να 'χει, θαρρώ ότι διατηρεί ακόμα την αρμοδιότητα του παππού του σχετικά με το ποιοι πρέπει να φοράνε παντελόνια στις μέρες μας (μην ξεχνάμε ότι αυτοί μπορεί να φοράνε και βερμούδες, λόγω ζέστης - όπως κι εγώ!)
Με το spread να έχει κολλήσει πάνω από τις 800-900 μ.β. εδώ και πολύ καιρό (ήτοι επιτόκιο δανεισμού στα 10ετή ομόλογα όσο περίπου αυτό που δίνουν οι ελληνικές τράπεζες στον έλληνα μικρο-επιχειρηματία) παρ' όλα τα εγκωμιαστικά λόγια των καλών μας φίλων και πιστωτών προσφάτως, σε συνδυασμό με τα μαντάτα για την ύφεση που δημοσιοποιούνται κατά διαστήματα, έχουμε πλέον εναποθέσει την πάσα ελπίδα μας στον Καλλικράτη και το ανανεωμένο ρόστερ της Κυβερνητικής μας Ομάδας. Και επειδή κατά τη λαϊκή σοφία συνήθως αργεί να ξημερώσει εκεί όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, ήταν οπωσδήποτε σοφή κίνηση, εκτός του αντιπροέδρου, να τοποθετηθεί και ένας συντονιστής των πολυάριθμων κυβερνητικών στελεχών. Βέβαια ο συντονιστής λογικά θα πρέπει σύντομα να εισηγηθεί έναν υπουργικό Καλλικράτη, με συγχωνεύσεις αναπλ.υπουργών και υφυπουργών, αλλά αφήνουμε τον κόουτς να δοκιμάσει το νέο σύστημα 2-16-7-23 στην πράξη. Γεγονός είναι ότι στο πρόσφατο ριάλιτυ εύρεσης υποψηφίων για τις εκλογές, ή για αποχώρηση ή μετακίνηση (το οποίο εξελίχθηκε εν τέλει στο τηλεπαιχνίδι "Ο πιο αδύναμος κρίκος") αναδείχθηκε το φιλοσοφικό ερώτημα εάν είναι προτιμότερο κανείς να είναι δήμαρχος, περιφερειάρχης, υπουργός/υφυπουργός ή απλός βουλευτής. Πραγματικά, δύσκολη η επιλογή, αφού κανείς πρέπει να σταθμίσει τον φόρτο εργασίας (σε συνδυασμό πάντα με τη δυνατότητα επιλογής συμβούλων), την εξελιξιμότητα, τις αποδοχές και τα τυχερά, τις αρμοδιότητες και την εξουσία και τέλος τα πιθανά γιαουρτώματα και γιουχαϊσματα. Τα οποία μπινελίκια δεν θα πρέπει να αποκλείονται, αφού τα φθινοπωρινά διλήμματα των πολιτών είναι του τύπου ανεργία ή εξαθλίωση, ανέχεια ή πείνα, Μνημόνιο ή χρεωκοπία, πετσοκομμένες συντάξεις ή τίποτα. Και όταν στην κοινωνία οι επιλογές είναι μηδαμινές, φαινόμενα όπως η τάση για μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό, ή η αύξηση των γάμων για οικονομικούς λόγους είναι αναμενόμενα. Εξάλλου και ο γάμος αποτελεί στην ουσία μια πανάρχαιη μορφή Καλλικράτη (και έσονται οι 2 εις σάρκαν μία)!
Tο καλοκαίρι φεύγει, οι δημοτικές εκλογές έρχονται! Ανυπομονώ να διαβάσω κρυφές και φανερές μετρήσεις και γκάλοπ, σφυγμομετρήσεις για τους τοπικούς υποψήφιους που θα πέσουν μέσα ή έξω, όπως πέφτουν οι προβλέψεις στο στοίχημα, ή στην καλύτερη περίπτωση το φλιτζάνι μιας πεπειραμένης καφετζούς! Αντιπαρέρχομαι του πειρασμού να προτείνω δειλά-δειλά να αναβληθούν για κανά χρόνο οι εκλογές, ώστε να προλάβουν τα κόμματα να βρουν, ή να πείσουν, ή να κάνουν αναγνωρίσιμους τους υποψηφίους τους..! Μην ξαφνιάζεστε για τους ρυθμούς ανακοίνωσης των υποψηφιοτήτων, γιατί αν περιμένουμε τις κινήσεις πρώτα από το κυβερνών κόμμα (με την εμπειρία του... αργοπορ-opengov), τότε ζήσε Μάη (στην κυριολεξία). Έτσι επιλέξαμε ένα τοπικό θέμα: τους ποδηλατόδρομους του Βόλου. Λειτουργικοί, κομψοί, στιβαροί, διαχρονικοί, σταθεροί, ασφαλείς, λιτοί και απέριττοι, σε τιμή ευκαιρίας (value for money που λέμε, μόνο 1,2 εκατ.ευρώπουλα), χαίρεται κανείς να ποδηλατά ... έξω από αυτούς. Αν αλλάξουμε γνώμη, ρίχνουμε λίγο χωματάκι και τους κάνουμε ωραίο παρτεράκι. Τα προβληματάκια παρκαρίσματος σκέτη παρονυχίδα μπροστά στο κοινωνικό όφελος της ήπιας μετακίνησης και της αποφυγής του αυτοκινήτου. Μπορεί να υπήρξαν μικρές αστοχίες στο σχεδιασμό του δικτύου (π.χ. πώς μπορεί κάποιος να κατεβεί στο κέντρο ή την παραλία από τις βόρειες συνοικίες), αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες! Εξάλλου στο τσακ απορροφήθηκαν τα σχετικά κονδύλια του Γ' ΚΠΣ. Και επειδή κάτι παρόμοιο θα γίνει και με τα χρήματα του ΕΣΠΑ (αφού το τέλος τις τετραετούς θητείας της Κυβέρνησης τον Οκτώβριο του 2013 θα δώσει τεράστια ώθηση στα απομεινάρια του ΕΣΠΑ, ελέω και μνημονίου και ανύπαρκτης εθνικής συμμετοχής), ας ετοιμαστούμε να απολαύσουμε ανάλογα μεγαλειώδη έργα στις πόλεις και τα χωριά μας. Γι' αυτό το λόγο, από τους υποψήφιους τοπικούς άρχοντες, εκτός από αποτελεσματικότητα, ανιδιοτέλεια και αξιοπιστία, θέλουμε κοινή λογική και σωστή αισθητική.
Αφού όλα πάνε καλά στη χώρα μας (η Κυβέρνηση της Πάρου επέστρεψε στην Αθήνα, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε μόνο κατά τίς, οι παραγγελίες και ο τζίρος στη βιομηχανία αυξήθηκαν κάπως τον Ιούνιο), λέμε να πούμε δυο λόγια για την παράσταση του Σπύρου Ευαγγελάτου, που μετά από την Επίδαυρο και το αρχαίο θέατρο της Ηφαιστείας στη Λήμνο, παίχτηκε προχθές και στο Βόλο.
Το συγκεκριμένο έργο - ίσως η σημαντικότερη τραγωδία της αρχαιότητας - ενέπνευσε μεταξύ άλλων και τον Φρόυντ στη θεωρία του οιδιπόδειου συμπλέγματος, αν και ο Σοφοκλής θα ΄πρεπε να έχει την πατρότητα της ψυχαναλυτικής αυτής θεωρίας, αφού σε κάποιο σημείο του έργου, μέσω της Ιοκάστης αναφέρει
"σὺ δ᾽ εἰς τὰ μητρὸς μὴ φοβοῦ νυμφεύματα·
πολλοὶ γὰρ ἤδη κἀν ὀνείρασιν βροτῶν
μητρὶ ξυνηυνάσθησαν. ἀλλὰ ταῦθ᾽ ὅτῳ
παρ᾽ οὐδέν ἐστι, ῥᾷστα τὸν βίον φέρει"
όπερ ελεύθερα μεθερμηνευόμενον, "ας μη φοβάσαι (Οιδόποδα) το σμίξιμο με τη μητέρα σου, αφού αν και πολλοί άνθρωποι στον ύπνο τους ονειρεύονται κάτι τέτοιο, στην πραγματικότητα αυτό δεν συμβαίνει".
Αλλά δεν θα πρέπει και να παραλείψουμε, ως λάτρεις των ελληνικών ταινιών, και τη σχετική απίθανη στιχομυθία της Μαίρης Αρώνη (ο καλύτερος ρόλος της ως Πάστα Φλώρα) με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο (Στέλιος):
(Στ.): Έχεις δει εσύ κανέναν να αγαπάει την αδερφή του; (Π. Φλώρα): Στέλιο, εγώ νομίζω ότι το έχω δει στο θέατρο... Να δεις πώς τον έλεγαν... Οιδίποδα δεν τον έλεγαν; (Στ.): Όχι, Θανάση! (Π. Φλώρα): Αχ, ναι, δίκιο έχεις, Θανάση!!!! Στην παράσταση τώρα, η άπνοια, η υγρασία και η ζέστη προχθές το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου έκαναν όλους τους θεατές να συμπάσχουν με τον Οιδίποδα (Μαρκουλάκης), την Ιοκάστη (Καραμπέτη), τον Κρέοντα (Αρβανίτης), τον Τειρεσία (Βακούσης - ίσως η καλύτερη ερμηνεία, με την επιφύλαξη της σκοπιμότητας των κομψών γυαλιών ηλίου!) και τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Κι αυτό γιατί τα κοστούμια του Γ.Πατσά προέβλεπαν για όλους πλην Τειρεσία έναν εξωτερικό μανδύα σαν διαφανές πλαστικό αδιάβροχο, το οποίο πιθανότατα βοήθησε ασυνείδητα στον καταιγιστικό ρυθμό της εξέλιξης της πλοκής, αφού είναι βέβαιο ότι οι ηθοποιοί έβγαλαν την μπέμπελη! Υποτίθεται ότι η νεωτεριστική αυτή πινελιά συμβόλιζε το μίασμα που είχε πέσει στην πόλη των Θηβών - γεγονός είναι όμως ότι σε συνδυασμό με το ούτως ή άλλως απαραίτητα μινιμαλιστικό σκηνικό, τα αδιάβροχα/μανδύες και οι άσπρες καρέκλες του χορού κυριάρχησαν στο απαίδευτο μάτι του θεατή.
Ακούστηκαν βέβαια και κουτσομπολιά ότι η πολυμορφική εξέδρα στην οποία κινούνταν οι πρωταγωνιστές (ο Χορός ήταν από κάτω) εξυπηρετούσε στην απόκρυψη κάποιων ...υψομετρικών διαφορών, αν κι εγώ, ας πούμε, με το Νίκο Ρίζο δεν είχα ποτέ πρόβλημα - και ήταν και γυναικάς!
Ως μη ειδικός δεν θα κρίνω ποιες ερμηνείες ήταν συγκλονιστικές, αξιοπρεπείς, συμπαθητικές ή αδιάφορες, ούτε στο κατά πόσο η μπάσα, βραχνή φωνή της Ιοκάστης έφτανε στα πλαϊνά και άνω διαζώματα, ούτε στο δέσιμο της μουσικής με το ύφος του έργου (εξαιρουμένων των υπέροχων φωνών των γυναικών του Χορού), αλλά σε μερικά περί του έργου ερωτήματα (κατάλληλα μόνο για όσους αναγνώστες μας γνωρίζουν την υπόθεση):
α) Δεν ήταν έγκλημα εξαρχής η απόπειρα παιδοκτονίας, όταν οι γονείς του Οιδόποδα (πριν καν τον πουν έτσι) τον έδωσαν δεμένο σφιχτοπόδαρα (οίδημα + πόδια = οιδίπους) σε ένα βοσκό να τον ξεκάνει;
β) Δεν ήταν έγκλημα όταν ο Οιδίποδας φόνευσε στο Τρίστρατο του Κιθαιρώνα (αυτοεξόριστος από την Κόρινθο) τον Λάιο και τη συνοδεία του, δι' ασήμαντον αφορμή;
γ) Ο Τειρεσίας έφταιγε για τα κακά μαντάτα, ή αυτοί που τα έπραξαν; Ο Τειρεσίας φταίει γι' αυτούς που χρωστάνε, ή αυτοί που χρωστάνε;
δ) Τι θα γινόταν εάν οι γονείς του Οιδίποδα, Λάιος και Ιοκάστη, τον κρατούσαν σπίτι υπό την εποπτεία τους, για να μην επαληθευτούν οι χρησμοί; Υπήρχε ποτέ περίπτωση αυτός να παντρευτεί την μητέρα του και να κάνει μαζί της παιδιά εν γνώσει του;
ε) Τι θα γινόταν εάν είχαμε δώσει πέρσι τέτοια εποχή αληθινά στατιστικά στοιχεία στην Ε.Ε.; Δεν θα είχαμε φτάσει στο χείλος της πτώχευσης μια ώρα αρχύτερα; Υπήρχε περίπτωση οι αγορές να εξακολουθούν να μας δανείζουν με φιλικό επιτόκιο;
στ) Μήπως ήταν η μοίρα της χώρας μας να πάει στο ΔΝΤ; Μόνοι μας δεν βγάλαμε τα μάτια μας, σαν τον άμοιρο Οιδίποδα;
Η διχασμένη προσωπικότητα του δρ. Waldorf και του κ. Statler, οι οποίοι ξαναεπιστρέφουν στην ενεργό δράση, μετά την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 100 έτη
