Ε, ρε ...Τσίπρας που σας χρειάζεται!...

Με άγριες διαθέσεις έρχεται καλοκαιριάτικα η τρόικα, και όχι για διακοπές - όπως θα ήλπιζαν πολλοί φρέσκοι Υπουργοί - για να ζητήσει το λόγο των καθυστερήσεων στην εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου 2, αφού φαίνεται τους ήταν αδιάφορο το γεγονός της διπλής προεκλογικής περιόδου, που διανύσαμε. Εν τω μεταξύ, οι τροϊκανοί αδιαφορούν πλέον από τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης αβεβαιότητας και των αντικρουόμενων δηλώσεων αξιωματούχων σχετικά με την παραμονή υπερχρεωμένων χωρών στην Ευρωζώνη. Με αποτέλεσμα, η μεν Ισπανία να έχει δυσθεώρητα επιτόκια / σπρεντ (υψηλότερα της Ιρλανδίας πλέον), η Ιταλία να ακολουθεί κατά πόδας και οι δήμοι ή περιφέρειες των δύο χωρών να βρίσκονται υπό κατάρρευση.
Και ενώ η ευρωζώνη αρχίζει στ' αλήθεια να καταρρέει, βρίθει ο ευρωπαϊκός Τύπος αρνητικών δημοσιευμάτων για την Ελλάδα, λες και σε μας οφείλονται όλα τα κακά του κόσμου, επειδή τάχαμου δεν υλοποιήσαμε ούτε το 1/3 των μέτρων του Μνημονίου 2, λες και αν τα κάναμε την άλλη μέρα θα βγαίναμε στις αγορές και η ανάπτυξη θα χτύπαγε κατακούτελα τους επιχειρηματίες που παραπαίουν οικονομικά. Μετά είναι, σου λέει, και η αστοχία στα έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού κατά 1,5 δισ. ευρώ στο εξάμηνο, λες και δεν θα έρθει το τσουνάμι οσονούπω των εκκαθαριστικών της Εφορίας, που μόνο οι επιπλέον φόροι σε λιγότερες από τις μισές δηλώσεις είναι στα 3,1 δισ. ευρώ, έναντι λιγότερο από 1 δισ. πέρσι σε αντίστοιχο αριθμό εκκαθαρισμένων δηλώσεων. 
Το σημαντικό όμως είναι, που παραγνωρίζεται από τους πιστωτές μας, ότι στο εξάμηνο του 2012 το πρωτογενές έλλειμμα της Γεν.Κυβέρνησης αναμένεται να κυμανθεί περί το 1-1,5 δισ. ευρώ, το οποίο αποτελεί εξαιρετική επίδοση (0,5% του ΑΕΠ) εν μέσω άνευ προηγουμένου ύφεσης. Και σαν να μην φτάνει αυτό, οι απειλές και οι εκβιασμοί για τη μη καταβολή των επόμενων δόσεων, δίνουν και παίρνουν. Ξεχνούν, ως φαίνεται το καρδιοχτύπι τους της 17ης Ιούνη, με τον ΣΥΡΙΖΑ να περνά μια ανάσα από τη διακυβέρνηση της χώρας. Αποδεικνύοντας οι τροϊκανοί ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι οι αποκρατικοποιήσεις στην Ελλάδα (δηλ. το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας), δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ροκανίζουν ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης. Και ίσως χρειάζονται από τη χώρα μας πιο επιθετικές πρωτοβουλίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για αθέτηση των υποχρεώσεων των πιστωτριών χωρών, ή ακόμα καλύτερα, για αθέμιτο ανταγωνισμό στην Ευρωζώνη, γιατί άλλο να δανείζεσαι με 1%, όπως η Γερμανία, και άλλο με 7,5%. Γιατί αυτή τη φορά η χώρα μας δεν είναι μόνη: είναι μαζί με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Κύπρο, την Ιταλία και την Ισπανία...

Να περάσει ο επόμενος, παρακαλώ!...

Ανάμεσα στην ονοματολογία των τελευταίων ημερών, νομίζω ότι πρέπει να προστεθεί και το όνομα του νυν Πρωθυπουργού, μετά τα εγκωμιαστικά άρθρα στο διεθνή Τύπο ("παρεξηγημένη ιδιοφυία", "παμμέγιστος μπλοφατζής", "σύγχρονος Οδυσσέας")... Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές από το επίκεντρο των διαβουλεύσεων, τα επιχειρήματα υπέρ ή κατά του καθενός υποψήφιου νέου πρωθυπουργού είναι καλά τεκμηριωμένα και αξιόλογα (και γιατί να βάλουμε τον Παπαδήμο; -τότε ποιον να βάλουμε;- τον Διαμαντούρο! - και γιατί όχι τον Ρουμελιώτη;- όχι, καλύτερα τον Σκουρή! - μήπως τον Πετσάλνικο καλύτερα; κ.λπ). Πρώτη φορά τέτοιος συνωστισμός για έναν "κολοκυθυπουργό", συμβασιούχο δημόσιο υπάλληλο (αλήθεια, τελικά είναι συμβασιούχος ορισμένου χρόνου ή με σύμβαση έργου;). Αλλά το παιχνίδι είναι στημένο, κι ας είναι ο Αχιλλέας έγκλειστος ακόμα στο Ίτς-Καλέ! Να βαρεθούμε από τις τύπου open-gov καθυστερήσεις, και να πούμε στο τέλος "ας μπει κι ο Φούφουτος, επιτέλους"!
Μ' αυτά και μ' αυτά, περιμένοντας τον Καθυστερημένο Πρωθυπουργό, τα πραγματικά προβλήματα μπήκαν προσωρινά  στην άκρη: Θα αντέξουμε το βαρύ χειμώνα του ΣΚ; Θα μας απαλλάξει το ΣτΕ από το ειδικό τέλος ακινήτων; Θα ψηφιστεί το νέο φορολογικό, για να μειωθεί ο ΦΠΑ και να απλοποιηθεί ο ΚΒΣ, πηγή προέλευσης της φοροδιαφυγής; Πιάσαμε τους μαϊμού συνταξιούχους; Τους έμειναν λεφτά να γυρίσουν πίσω; Θα μειωθεί ο φόρος των επιχειρήσεων στο 15%; Θα συνεισφέρουν οι εφοπλιστές στην εθνική προσπάθεια; Θα εξαγοράσουν την ελευθερία τους με τον χρεωστούμενο ΦΠΑ οι συλληφθέντες επιχειρηματίες;
Και ενώ τα αναπάντητα ερωτήματα περιμένουν μάταια μιαν απάντηση, έχουμε μια καλή είδηση: Οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 65% τον Σεπτέμβριο (από τα υψηλότερα ποσοστά διαχρονικά). Όσο για τους Ιταλούς, που ακολουθούν το δικό μας δρόμο του "αναπόφευκτου" ένα έχουμε να πούμε: Καλώς τα παιδιά! Και... να περάσει ο επόμενος, παρακαλώ! 

Γιουρίκα!!! (ή μήπως: Γιωρίκα!)

Παρακολουθώντας (και θαυμάζοντας) μόνο κι έρημο στα υπουργικά έδρανα τον οικονομικό αντιπρόεδρο να ακούει (μαζεύοντας ιδέες) όσους ακολούθησαν την ομιλία του Πρωθυπουργού, είχα μια εξαιρετική έμπνευση για το γόρδιο δεσμό του πολιτικού προβλήματος των τελευταίων ωρών: Γιατί να ταλαιπωρεί κάθε δύο χρόνια η αντιπολίτευση τον εκάστοτε πρωθυπουργό με παραίτηση; [Παρένθεση: Κι αυτός ο έρμος, τι το θέλε να δεσμευτεί εξαρχής ότι δεν θα κάνει σαν τους άλλους, δεν θα παραιτηθεί, και θα εξαντλήσει την τετραετία; Φανερό ότι το γρουσούζεψε. Έπρεπε να πει: εγώ παιδιά, θα μείνω για λίγο - και ουδέν μονιμότερο του προσωρινού - κλείνει η παρένθεση].
Ας συμφωνήσουνε, λοιπόν, τα κόμματα οι εκλογές να γίνονται κάθε 2 χρόνια, αντί για κάθε 4. Άλλωστε, η εμπειρία δείχνει ότι επάνω στα 2 περίπου χρόνια όλη η αντιπολίτευση ζητά εκλογές. Αλλά με έναν όρο, ο οποίος θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνει δεκτός και στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση: η επιχορήγηση των κομμάτων θα μειωθεί στο 50% της προβλεπόμενης σήμερα. Και το κόστος των εκλογών (ψηφοδέλτια, κάλπες κλπ) θα το αναλάβουνε τα κόμματα. Και με πλήρη κατάργηση των εκλογικών επιδομάτων δικαστικών αντιπροσώπων, νομαρχιακών υπαλλήλων κλπ - εξάλλου και οι εφορευτικές επιτροπές εθελοντικά (όσο εθελοντικό είναι και το PSI plus) συμμετέχουν και αμισθί. Τώρα, θα πει κανείς, αυτό είναι το θέμα; Κι όμως είναι, γιατί:
α) αν δεν βγεί αυτοδύναμη κυβέρνηση, μπορεί να ξαναπάμε πάλι σε εκλογές, και ξανά και ξανά...
β) αν βγει η ΝΔ και αποτύχει στην επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου με την τρόικα (και με τι χαρά θα ακούσουν Μέρκελ και Σαρκοζί τη λέξη "επαναδιαπραγμάτευση", με εκτροχιασμένο τον προϋπολογισμό του 2011), τότε η νέα αντιπολίτευση θα ζητά εκ νέου εκλογές, λόγω έλλειψης νομιμοποίησης.
Και για να καταλάβουμε πόσο κρίσιμη είναι η κατάσταση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τώρα που αναμένεται να ψηφιστεί η "αναπόφευκτη" δανειακή σύμβαση και ν' αρχίσουν οι τσακωμοί για τα πρόσωπα κοινής αποδοχής, το κόστος δανεισμού της Ιταλίας έφτασε το ...6,30%! Ιταλία η οποία θέλουμε να μας δανείσει το μερτικό της με... 3,5%. Πού να γίνονταν αυτό στην Ελλάδα. Αλλά δυστυχώς Μηχανισμός Στήριξης που να αντέξει τη γειτονική χώρα αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει...