Από τη δημιουργική λογιστική στη δημιουργική... ασάφεια!

Μόνο στη χώρα που άνθισε η φιλοσοφία θα ταίριαζε μια τέτοια συμφωνία (του Eurogroup) που μόνο λίγων ημερών και επιδέχεται πολλαπλών συζητήσεων και ερμηνείων εντός και εκτός των τειχών. Οι περισσότεροι μπορούν να είναι ταυτόχρονα ευχαριστημένοι και δυσαρεστημένοι με αυτή, η πλέον πρόσφατη δε συζήτηση έχει να κάνει με το αν πρέπει να κυρωθεί από την ελληνική Βουλή (αδιάφορο τι πράττουν τα Κοινοβούλια των Δανειστών). Η οποία, συζήτηση, σχετίζεται με το φιλοσοφικό, επίσης, ερώτημα του κατά πόσο η εν λόγω συμφωνία αποτελεί μόνο επέκταση της δανειακής Σύμβασης ή και του Μνημονίου, και άρα επαναφέρει μια παλαιότερη διαμάχη σχετικά με το αδιάσπαστο του Μνημονίου και τη δανειακής σύμβασης. Το σίγουρο είναι ότι η συμφωνία απλά παρέχει συμβατικό χρόνο, δηλαδή τρόπον τινά θεσμικό πλαίσιο, στην Κυβέρνηση, και ιδίως στο τραπεζικό σύστημα, ώστε να μην θεωρηθεί ότι βρισκόμαστε εκτός (χρηματοδοτικού) προγράμματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, κυρίως για το τραπεζικό σύστημα. Είναι προφανές ότι ναι μεν μπορεί να "τρέχει" ο χρόνος της τετράμηνης παράτασης της δανειακής σύμβασης, εκταμίευση, όμως, δεν πρόκειται να γίνει χωρίς θετική αξιολόγηση επί τη βάσει κοινά αποδεκτών μέτρων (λιτότητας). Άλλωστε εξ αρχής υποστήριζε η νεοεκλεγείσα Κυβέρνηση ότι δεν επιθυμούμε να λάβουμε την τελευταία δόση των 7 δισ., αφού σχεδόν εξ ολοκληρού προορίζεται για την αποπληρωμή των ίδιων των δανειστών.
Όπως σωστά έχει ειπωθεί, μόνο στην πράξη θα φανεί αν το Μνημόνιο (η λιτότητα) συνεχίζεται ή όχι. Μέσα από την υλοποίηση καίριων εξαγγελιών για την αύξηση του αφορολόγητου (για όλους), με αντικατάσταση του ΕΝΦΙΑ από τον ΦΜΑΠ, από την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επαναπρόσληψη απολυμένων ιδίως από ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, τη μερική σεισάχθεια για χρέη στο Δημόσιο (100 δόσεις) και τις Τράπεζες και τη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.
Πολλά από αυτά είναι μάλιστα και αλληλοσυνδεόμενα και είναι βέβαιο ότι θα συναντήσουν τη λυσσαλέα αντίδραση ορισμένων εκ των πιστωτών, κυρίως των Γερμανών. Και πιο συγκεκριμένα:
Η εκρηκτική αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών τα τελευταία χρόνια (με ρυθμό 1,2 δισ/μήνα) δεν οφείλεται, εν μέρει, στην άγρια φορολόγηση των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων; Είναι δυνατόν ένα ζευγάρι συνταξιούχων με εισόδημα 10.000 ευρώ να πληρώνει φόρο εισοδήματος, χαράτσι-ΕΝΦΙΑ και, ενδεχομένως, δόσεις στεγαστικού δανείου ή ενοίκια; Είναι δυνατόν ένας ελεύθερος επαγγελματίας με ζημίες ή πενιχρά εισοδήματα, λόγω κρίσης, να πληρώνει φόρο εισοδήματος και ασφαλιστικές εισφορές για τεκμαρτά εισοδήματα; Πόσα χρόνια σπουδές στα καλύτερα οικονομικά Πανεπιστήμια χρειάζονται για να καταλάβει κανείς ότι όσοι τα βγάζουν δύσκολα πέρα, θα ικανοποιούν τις υποχρεώσεις τους με μια απόλυτη πλην λογική σειρά προτεραιότητας: διατροφή - στέγαση - εισφορές στο Δημόσιο - υποχρεώσεις στις Τράπεζες. Γιατί άραγε 1 στα 3 δάνεια των τραπεζών βρίσκονται στο κόκκινο;
Πολύς λόγος γίνεται, εξάλλου, για τον κατώτατο μισθό. Ότι η αύξησή του θα προκαλέσει πτώση της ανταγωνιστικότητας και αύξηση της ανεργίας... Τότε όμως, γιατί η μείωση του κατώτατου μισθού δεν έφερε συγκράτηση, αν όχι μείωση, της ανεργίας και αξιοσημείωτη αύξηση της ανταγωνιστικότητας; Μήπως επειδή, απλά, όταν κάποιος δεν μπορεί να ζήσει με τον πολύ χαμηλό κατώτατο μισθό, αναγκάζεται να εργάζεται υπερωρίες (το πιστοποίησε μόλις χθες η ΕΛΣΤΑΤ) ή να κάνει και δεύτερη δουλειά; Μήπως ο κατώτατος μισθός συνδέεται, τελικά, με αύξηση της ανεργίας, αφού πολύ απλά, η μία δουλειά δεν επαρκεί για να επιβιώσει καποιος με σχετική αξιοπρέπεια;
Και μήπως, τελικά, ο ανομολόγητος στόχος (ορισμένων εκ) των πιστωτριών χωρών ήταν η παράκαμψη των ευρωπαϊκών συνθηκών για τις εθνικές αρμοδιότητες άσκησης οικονομικής πολιτικής, η δημιουργία φθηνού εργατικού δυναμικού και η υποτίμηση των αξιών (κινητής και ακίνητης περιουσίας) στη χώρα μας;
Και κάτι τελευταίο: όταν ο αποπληθωρισμός χτύπησε την ευρωζώνη στο σύνολό της, η ΕΚΤ κινητοποιήθηκε άμεσα με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλαρωσής. Το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε καθεστώς αποπληθωρισμού (σε όρους αποπληθωριστή ΑΕΠ) ήδη από το τέλος του 2012 δεν ανησύχησε ποτέ κανέναν στην Ε.Ε και την ευρωζώνη. Ούτε, βέβαια, το γεγονός ότι όλα τα προγράμματα προσαρμογής που επιβλήθηκαν μέσω της Τρόικας πέτυχαν μόνο στον περιορισμό του ελλείμματος, απέτυχαν όμως παταγωδώς σε όλους τους άλλους στόχους (χρέος δημόσιο και ιδιωτικό, ΑΕΠ, ανεργία). Γι' αυτήν την αποτυχία ποια αρχή και ποιος θεσμός μπορεί να αποζημιώσει τη χώρα μας;

Ο δικός μας Ματίμπα...

Κηδεύτηκε σήμερα και παρουσία 100 ηγετών από ολόκληρο τον πλανήτη, ένας άνθρωπος, που θυσίασε την προσωπική του ελευθερία (αποδεικνύοντας έμπρακτα τα πιστεύω του), στον αγώνα κατά των ανισοτήτων, που την εποχή εκείνη οφείλονταν αποκλειστικά και μόνο στις φυλετικές διακρίσεις, στο κράτος της Ν.Αφρικής. Ο Ματίμπα δεν ήταν μια "αμφιλεγόμενη" προσωπικότητα, όπως συνηθίζεται πολλές φορές να γράφεται, σε ανάλογες περιπτώσεις. Θα 'λεγε, κανείς, ότι στο τέλος είχε μόνο φίλους, αφού ακόμα και οι (πολιτικοί) του εχθροί αναγνώρισαν τον όμορφο και γεμάτο ελπίδα αγώνα, που έδωσε ο μοναδικός αυτός ηγέτης. Ο οποίος πέρασε ήδη στις χρυσές σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας ως ο ηγέτης που νίκησε τις φυλετικές διακρίσεις, παρ' όλο που δεν θα πρέπει να παραλείψουμε το επίσης σημαντικό γεγονός - αν όχι σημαντικότερο - ότι δηλαδή κατάφερε να συμφιλιώσει και τις δύο πλευρές στη Ν.Αφρική: τη λευκή μειονότητα της άρχουσας τάξης και την πλειοψηφία των, χωρίς δικαιώματα (την εποχή εκείνη), μαύρων κατοίκων αυτής της χώρας.
Ακόμα όμως και όταν εκλείπει το φυλετικό υπόβαθρο -ιδίως στη σημερινή εποχή, που ο ρατσισμός αποτελεί ήδη ιδιώνυμο αδίκημα- του μίσους σε μια κοινωνία, δεν παναπεί ότι άλλα πράγματα που είναι δυνατόν να χωρίσουν έναν λαό, δεν θα εμφανιστούν. Έτσι, για παράδειγμα, στην ελληνική κοινωνία, πολίτες και πολιτικοί διακρίνονται σε "μνημονιακούς" και "αντιμνημονιακούς", λες και οι πρώτοι έχουν καμία όρεξη να έχουν τον Τόμσεν, την παρέα του και τις "παραξενιές" τους κάθε λίγο και λιγάκι πάνω από το κεφάλι τους, ή λες και οι δεύτεροι θέλουν την κατάρρευση των τραπεζών, την επιστροφή στη δραχμή και την αναρχία. Απλά, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Άλλοι θέλουν πρωτογενή πλεονάσματα και αύξηση της παραγωγικότητας, κατά τις επιταγές της τρόικας, με κάθε κόστος - ακόμα κι αν αυτό σημαίνει 1-2 περιστατικά ημερησίως θανάτων από αναθυμιάσεις ή πυρκαγιές από τζάκια, εν έτει 2013 αφενός και αφετέρου δυσθεώρητη ανεργία και στρατιές χαμηλά αμοιβόμενων νέων/σκλάβων. Και άλλοι θεωρούν ότι αυτά είναι σημάδια μιας υποβόσκουσας ανθρωπιστικής κρίσης, που έφερε στην ελληνική κοινωνία η άνευ όρων υποταγή στην τρόικα και τα (πάντα απαραίτητα) δανεικά των πιστωτών μας.
Μήπως ήρθε, λοιπόν, η ώρα οι πολιτικοί μας να αφήσουν στην άκρη τους επικοινωνιακούς λεονταρισμούς, τις ύβρεις και τις ειρωνείες, και να βρουν έναν τρόπο πώς θα αναδείξουν το ζήτημα της ανθρωπιστικής κρίσης στην υποτιθέμενη Ευρώπη των λαών, που κατήντησε Ευρώπη των πιστωτών; Ας βρεθεί ο δικός μας Ματίμπα, ο άνθρωπος που πρώτα απ' όλα θα πρέπει να αποδείξει με το δικό του παράδειγμα, ότι είναι ικανός να αναλάβει μια τέτοια αποστολή. Ο άνθρωπος που θα καταφέρει να συμφιλιώσει πολίτες αριστερών και συντηρητικών πεποιθήσεων, που θα καταφέρει να πείσει ακόμα και αυτούς τους χρυσαυγίτες ότι η προσήλωση στο μίσος είναι μάταιη και ενάντια στο συμφέρον της πατρίδας, για το οποίο αυτοί υποτίθεται ως "εθνικιστικών πεποιθήσεων" ότι κόπτονται. Υπάρχει, άραγε, τέτοιος ηγέτης, που δρα υπομονετικά και αποτελεσματικά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας;

Χαράτσι ΕΡΤ vs χαράτσι ΑΠΕ, σημειώσατε... 2!

Ευτυχώς που η Κυβέρνηση, πιστή στις μνημονιακές υποχρεώσεις της και δεσμεύσεις, κατήργησε το "χαράτσι" της ΕΡΤ των 50 ευρώ το χρόνο (καταργώντας και την ΕΡΤ) για να ανασάνουν τα ελληνικά νοικοκυριά και να μπορέσουν να πάνε τίποτις διακοπές, τώρα το καλοκαίρι, με τα χρήματα που θα εξοικονομήσουν από τη μείωση αυτή... Όμως η χαρά του έλληνα φορολογούμενου δεν ήταν γραφτό να διαρκέσει πολύ. Βλέπετε, το όραμα για "πράσινη οικονομία" της προ-προηγούμενης Κυβέρνησης, εξαναγκάζει τη ΡΑΕ να αυξήσει το τέλος υπέρ ΑΠΕ σε 18 ευρώ ανά τετράμηνο (συμπτωματικά σε περίπου 50 ευρώ το χρόνο), αύξηση που ξεπερνά το 100% στους οικιακούς καταναλωτές. Και φυσικά, η ανάλογη ανακοίνωση, δεν έκανε λόγο για "χαράτσι", όπως ο νυν και πρώην Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, στην ιστορική αναγγελία κλεισίματος της ΕΡΤ, αλλά για "τέλος". Οι καλοί φόροι λέγονται "τέλη", οι κακοί "χαράτσια".
Τώρα, αν προτιμά ο Έλλην να πληρώνει τους χαραμοφάηδες κομματικά διορισμένους δημοσιογράφους και τεχνικούς της ΕΡΤ, ή τους επενδυτές των φωτοβολταϊκών, αυτό είναι ένα ερώτημα μάλλον ρητορικό. Γιατί, όταν με το καλό η ΔΤ έρθει σε πλήρη λειτουργία (ως ΝΕΡΙΤ), κάτι μου λέει ότι το "τέλος υπέρ ΔΤ / ΝΕΡΙΤ" θα επανέλθει, χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες. Α, μην ψάχνετε για www.nerit.gr ή www.dt.gr, τίποτε από τα δύο δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Ούτε, φυσικά, και το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ, θησαυρός ανεκτίμητης αξίας, που άγνωστο πώς και πότε θα επανέλθει σε δημόσια χρήση και πρόσβαση. Το nerit.gr για μερικές μέρες πρόβαλε το "πειρατικό" πρόγραμμα της ΕΡΤ, μέχρι που η ΕΕΤΤ πιθανότατα με κυβερνητική εντολή, ανέστειλε τη λειτουργία του εν λόγω ιστοτόπου (ακόμα μια κίνηση αμφιβόλου νομιμότητας). Το dt.gr παραπέμπει σε μια ...γερμανική ιστοσελίδα! Αλλά, βέβαια, αυτά είναι λαϊκίστικες λεπτομέρειες, αφού το κυβερνητικό επιτελείο ασχολείται στο σύνολό του με την καταπολέμηση της ανεργίας και της φοροδιαφυγής. Αναφερόμαστε στη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση (Αυγουστιάτικα, στο ζενίθ του τζίρου), που ανακοινώθηκε με το γνωστό διάγγελμα, όπου το κεφάλι του Πρωθυπουργού άκουσε τα εξ αμάξης (από τον ίδιο) και στη διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών, που δεν είναι δυνατόν ταυτόχρονα να έχουν θέση στο δημόσιο και να κάνουν και ιδιαίτερα μαθήματα. Τώρα, δεν χρειάζεται να διαλέξουν: ας κάνουν μόνο ιδιαίτερα...και τα τεκμήρια του Στουρνάρα να'ναι καλά...

Ναι στα μέτρα (τ' ανεφάρμοστα)!

Για ακόμη μία φορά (πολλοστή τα τελευταία δύο χρόνια) τίθεται το δίλημμα: Μνημόνιο, ή χρεωκοπία; Μόνο που αυτή τη φορά, κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει: Σύμφωνα με τo Μηνιαίο Δελτίο των Στοιχείων Γενικής Κυβέρνησης για το Μήνα Σεπτέμβριο, συνεχίζει να υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα στο 9μηνο ίσο με 1,2 δισ. ευρώ (0,5% του ΑΕΠ), ενώ το ισοζύγιο της Γεν.Κυβέρνησης (με βάση το οποίο κρίνεται η επίτευξη του στόχου για το έλλειμμα) βρίσκεται σχεδόν σταθεροποιημένο στα 9,69 δισ. ευρώ (5% του ΑΕΠ). Μάλιστα, η τάση και για τα δύο κρίσιμα αυτά μεγέθη είναι μάλλον βελτίωσης, αν όχι σταθεροποίησης, αλλά σε κάθε περίπτωση θεωρείται απίθανο τους επόμενους 3 μήνες να ανατραπεί σε τέτοιο βαθμό η εκτέλεση του προϋπολογισμού, ώστε να μην "πιάσουμε" τους στόχους για το 2012. Οι στόχοι αυτοί για φέτος, σύμφωνα με το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού (για το 2013) είναι πρωτογενές έλλειμμα 2,4 δισ. ευρώ και ισοζύγιο 13 δισ. ευρώ περίπου, που σημαίνει ότι κατά το εναπομείναν τρίμηνο θα πρέπει να φορτώνεται κάθε μήνας με 1 δισ. ευρώ, το οποίο είναι μάλλον απίθανο, δεδομένου ότι κάθε μήνας που περνάει το ισοζύγιο είναι ελαφρά πλεονασματικό. Μπορεί, λοιπόν, κάποιος να μας εξηγήσει πού βασίζεται η παραπάνω πρόβλεψη;
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι η πέρα από κάθε προσδοκία εκτέλεση του Προϋπολογισμού πέρασε στα ψιλά (πλην των αναλυτών της Alpha Bank, σύμφωνα με το εβδομαδιαίο δελτίο που δημοσιεύεται κάθε Παρασκευή), ενώ αντίθετα ιδιαίτερος ντόρος έγινε στα ΜΜΕ για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου, που έφτασαν τα 8,3 δισ. ευρώ (+220 εκατ. σε ένα μόλις μήνα). Όπως και να'χει, ακόμα και με την εσωτερική στάση πληρωμών του Δημοσίου, ο προϋπολογισμός εκτελείται με επιτυχία και το ζήτημα είναι κατά πόσο η Κυβέρνηση μπορεί να πετάξει έξω με τις κλωτσιές την τρόικα, όταν αυτή προβάλλει παράλογες απαιτήσεις (π.χ. για τα εργασιακά, ή στον τρόπο ψήφισης των μέτρων), και όταν αυτή παίζει το χειρότερο παιχνίδι καθυστερήσεων, εκβιάζοντας με θετική Έκθεση για την αποδέσμευση της επόμενης δόσης των 31 + δισ.ευρώ. Ή μήπως τελικά είναι εξυπνότερο να κάνουμε το κορόιδο και να "κοιμίσουμε" την τρόικα, ψηφίζοντας πανηγυρικά τα όποια λογικά ή παράλογα μέτρα, προκειμένου να εκταμιευτεί η δόση, και στη συνέχεια ο,τιδήποτε παράλογο να αρχίζει να ξηλώνεται με έναν από τους παρακάτω τρόπους:

• με καθυστέρηση στην έκδοση εφαρμοστικών νομοθετημάτων
• με τροποποίηση με νόμο στη συνέχεια
• με προσφυγή κατά της συνταγματικότητας αυτών στα ελληνικά δικαστήρια
• με βομβαρδισμό της Κομισιόν με ερωτήσεις για το κατά πόσο συνάδουν ορισμένα μέτρα με το κοινοτικό κεκτημένο, ή με το πόσο παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα (βλ. ερώτηση της Σ.Ράπτη και σχετική απάντηση της Κομισιόν)

Και βέβαια, όπως έχουμε γράψει παλαιότερα, θα πρέπει να διερευνηθούν όλοι οι δυνατοί τρόποι για να δώσει η τρόικα εξηγήσεις στα ευρωπαϊκά ή διεθνή όργανα, τόσο για τις αποτυχημένες προβλέψεις της, όσο και για τη διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας. Είναι καιρός η χώρα μας να περάσει στην αντεπίθεση.

Ε, ρε ...Τσίπρας που σας χρειάζεται!...

Με άγριες διαθέσεις έρχεται καλοκαιριάτικα η τρόικα, και όχι για διακοπές - όπως θα ήλπιζαν πολλοί φρέσκοι Υπουργοί - για να ζητήσει το λόγο των καθυστερήσεων στην εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου 2, αφού φαίνεται τους ήταν αδιάφορο το γεγονός της διπλής προεκλογικής περιόδου, που διανύσαμε. Εν τω μεταξύ, οι τροϊκανοί αδιαφορούν πλέον από τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης αβεβαιότητας και των αντικρουόμενων δηλώσεων αξιωματούχων σχετικά με την παραμονή υπερχρεωμένων χωρών στην Ευρωζώνη. Με αποτέλεσμα, η μεν Ισπανία να έχει δυσθεώρητα επιτόκια / σπρεντ (υψηλότερα της Ιρλανδίας πλέον), η Ιταλία να ακολουθεί κατά πόδας και οι δήμοι ή περιφέρειες των δύο χωρών να βρίσκονται υπό κατάρρευση.
Και ενώ η ευρωζώνη αρχίζει στ' αλήθεια να καταρρέει, βρίθει ο ευρωπαϊκός Τύπος αρνητικών δημοσιευμάτων για την Ελλάδα, λες και σε μας οφείλονται όλα τα κακά του κόσμου, επειδή τάχαμου δεν υλοποιήσαμε ούτε το 1/3 των μέτρων του Μνημονίου 2, λες και αν τα κάναμε την άλλη μέρα θα βγαίναμε στις αγορές και η ανάπτυξη θα χτύπαγε κατακούτελα τους επιχειρηματίες που παραπαίουν οικονομικά. Μετά είναι, σου λέει, και η αστοχία στα έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού κατά 1,5 δισ. ευρώ στο εξάμηνο, λες και δεν θα έρθει το τσουνάμι οσονούπω των εκκαθαριστικών της Εφορίας, που μόνο οι επιπλέον φόροι σε λιγότερες από τις μισές δηλώσεις είναι στα 3,1 δισ. ευρώ, έναντι λιγότερο από 1 δισ. πέρσι σε αντίστοιχο αριθμό εκκαθαρισμένων δηλώσεων. 
Το σημαντικό όμως είναι, που παραγνωρίζεται από τους πιστωτές μας, ότι στο εξάμηνο του 2012 το πρωτογενές έλλειμμα της Γεν.Κυβέρνησης αναμένεται να κυμανθεί περί το 1-1,5 δισ. ευρώ, το οποίο αποτελεί εξαιρετική επίδοση (0,5% του ΑΕΠ) εν μέσω άνευ προηγουμένου ύφεσης. Και σαν να μην φτάνει αυτό, οι απειλές και οι εκβιασμοί για τη μη καταβολή των επόμενων δόσεων, δίνουν και παίρνουν. Ξεχνούν, ως φαίνεται το καρδιοχτύπι τους της 17ης Ιούνη, με τον ΣΥΡΙΖΑ να περνά μια ανάσα από τη διακυβέρνηση της χώρας. Αποδεικνύοντας οι τροϊκανοί ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι οι αποκρατικοποιήσεις στην Ελλάδα (δηλ. το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας), δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ροκανίζουν ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης. Και ίσως χρειάζονται από τη χώρα μας πιο επιθετικές πρωτοβουλίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για αθέτηση των υποχρεώσεων των πιστωτριών χωρών, ή ακόμα καλύτερα, για αθέμιτο ανταγωνισμό στην Ευρωζώνη, γιατί άλλο να δανείζεσαι με 1%, όπως η Γερμανία, και άλλο με 7,5%. Γιατί αυτή τη φορά η χώρα μας δεν είναι μόνη: είναι μαζί με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Κύπρο, την Ιταλία και την Ισπανία...

Είχε κι ο... τρελάρας τα δίκια του!...

Μέσα στη γενική ευφορία που έφερε η ανέλπιστη επιτυχία (;) του PSI plus (συμπεριλαμβανομένου του χαρακτηρισμού του ως "πιστωτικού γεγονότος" που κάποτες η σκέψη του μόνο έφερνε ρίγη ανατριχίλας στα οικονομικά επιτελεία, λόγω των ασφαλίστρων κινδύνου), στα "ψιλά" πέρασαν ορισμένες οικονομικές ειδήσεις, όπως:

• η ύφεση "βάθυνε" κι άλλο φτάνοντας το 7,5% στο τελευταίο τρίμηνο του 2011 και στο 6,95% στο σύνολο του 2011 (ΑΕΠ: 215 δισ.ευρώ)
• το ταμειακό έλλειμμα της Γεν.Κυβέρνησης έφτασε τα 24,9 δισ.ευρώ (ή 11,6% του ΑΕΠ) το 2011 και αναμένουμε να δούμε εάν θα φτάσει τον στόχο του 9% με τις μεταφορές ποσών από τους πρώτους και τελευταίους μήνες, και τον δημοσιονομικό χειρισμό των πληρωμών των οφειλών νοσοκομείων 4,1 δισ. σε (κουρεμένα) ομόλογα

Αλλά ο τίτλος της σημερινής μας αναφοράς έχει να κάνει με τον απερχόμενο καμικάζι πρόεδρο του συγκυβερνώντος κόμματος. Όχι τόσο επειδή με την καταστροφική του ιδέα για δημοψήφισμα (αδιάφορη ωστόσο η αντίστοιχη προερχόμενη από την Ιρλανδία) αυτοκτόνησε πολιτικά, κατά την κρατούσα άποψη. Και παρόλο που το δημοψήφισμα ήταν απόρροια των επεισοδίων και της ματαίωσης πολλών παρελάσεων στις 28/10, τότε δηλ. που είχε πραγματοποιηθεί η λυτρωτική σήμερα, αλλά επίσης καταστροφική και προδοτική τότε, συμφωνία για το PSI Plus. Κι από εδώ εξάλλου επιχειρηματολογούσαμε τότε ότι προτιμότερο ήταν το πρώτο PSI, με το κούρεμα κατά 21%, αλλά αυτά είναι ψύλλοι στ' άχυρα.
Αλλά κυρίως σχετικά με το γιατί μπήκαμε στο ΔΝΤ και στο PSI (ή στο Μνημόνιο 1 και 2 αντίστοιχα). Όλοι ξέρουν γιατί: λόγω του "λεφτά υπάρχουν", των αδικαιολόγητων καθυστερήσεων στη λήψη μέτρων, στο μη δανεισμό όλων των απαραίτητων δανεικών μπαμ και κάτω αρχές του 2010, στην τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος, αφού ακόμα κι αν δηλώνονταν αυτό 9,99% τα σπρεντ δεν θα ανέβαιναν κ.λπ. Όμως αν δούμε προσεχτικά τα τελευταία τριμηνιαία στοιχεία για το ΑΕΠ από το 2008 μέχρι σήμερα, θα παρατηρήσουμε ότι:

• μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2007 (εκλογές είχαμε τότε), η ανάπτυξη έτρεχε με 3,7%, ενώ στη συνέχεια έκανε απότομη βουτιά 3,0 με 3,5 μονάδων, μην ξεπερνώντας το +0,5% επί 12 μήνες.
• από το τελευταίο τρίμηνο του 2008 η ισχνή ανάπτυξη έγινε ύφεση (-1,3%), η οποία βάθυνε μέχρι και στο -4,4% στο πρώτο εννιάμηνο του 2009, με ταυτόχρονη εκτίναξη του κρατικού ελλείμματος στο 10% (για να υιοθετήσω τη συνωμοσιολογική εκδοχή). Κι αυτό εν μέσω προεκλογικού μοιράσματος χρημάτων, προσλήψεων, αποζημιώσεων σε αγρότες λόγω κινητοποιήσεων, πακέτου 28 δισ. για τις τράπεζες κ.λπ
• η ύφεση ανακόπηκε στο τελευταίο τρίμηνο του 2009 (-0,8%), γυρνώντας σε ελαφρώς θετικό πρόσημο στο πρώτο τρίμηνο του 2010 (0,4%) και επιστρέφοντας σε ήπια ύφεση στις αρχές του πρώτου Μνημονίου (-0,7%). Πρόκειται για το πρώτο κρίσιμο εξάμηνο-εννιάμηνο των καθυστερήσεων, που ναι μεν έφερε το Μνημόνιο 1, διέκοψε όμως και την προηγούμενα βαθιά ύφεση (γι' αυτό λέμε ότι είχε κι ο...GAP τα δίκια του).
• μόλις άρχισαν οι πρώτες οριζόντιες περικοπές του Μνημονίου 1, η ύφεση βάθυνε απότομα στο -4,6%, ενώ με τις δεύτερες (λόγω Μεσοπρόθεσμου) πήγε στο απώτατο -8,6% κατά τα τελευταίο τρίμηνο του 2010.

Τι σημασία έχουν αυτά, θα πει κανείς. Κι όμως, είμαστε στα πρόθυρα προεκλογικής περιόδου, και όλοι, λογικά, θα δώσουν αγώνα μέχρι εσχάτων για όσο το δυνατόν καλύτερες επιδόσεις: η αριστερά για μεγαλύτερη πίτα από την κρατική επιχορήγηση. Το κόμμα της "ανάπτυξης" για περισσότερους υπουργούς στη νέα κυβέρνηση (που θα μοιράσει και τα περισσότερα χρήματα του ΕΣΠΑ με συνοπτικές διαδικασίες, αξιοκρατικά όπως πάντα). Sorry, για την αυτοδυναμία, ήθελα να πω. Οι μικροί και ανεξάρτητοι για να μπούνε στη Βουλή. Οι κατ' επάγγελμα σωτήρες της χώρας για να πάρουν το αίμα τους πίσω, πριονίζοντας αυτοί την καρέκλα της νέας κυβέρνησης. Μόνο τους εκπροσώπους της συμπαθητικής υπεκφυγής βλέπω να είναι χαρούμενοι αν διαψευσθούν οι δημοσκοπήσεις. Αν και η... τιμωρία τους θα είναι να μην διαψευσθούν!

Η Κυριακή του Ασώτου...

Μπήκαμε για τα καλά στο Τριώδιο και η αμφίεση που "τα σπάει" φέτος είναι η αντι-μνημονιακή μάσκα.
Γράφαμε τις προάλλες ότι εάν οι εκλογές γίνονταν μέσα στο Καρναβάλι, θα μπορούσαμε να ψηφίσουμε χωρίς ενδοιασμούς τους μασκαράδες τις αρεσκείας μας, αλλά καθώς το βλέπω, οι εκλογές θα πάνε προς το Πάσχα, για να συνδεθούν με την υποτιθέμενη Ανάσταση που θα έρθει στη χώρα, εάν επιτέλους μιλήσει ο λαός.
...Και τότε - επιτέλους!- όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν μεμιάς, σύμφωνα με όσα ακούστηκαν το ΣΚ κατά τη συζήτηση του Μνημονίου 2. Η νέα σύνθεση της Βουλής θα αντιπροσωπεύεται από την πραγματική βούληση του λαού - αυτό άλλωστε περιμένουν πώς και πώς οι πιστωτές μας, οι υποψήφιοι επενδυτές, οι διεθνείς αγορές και τόσοι άλλοι.
Τώρα, το ποιοι ακριβώς θέλουν μετά μανίας τις εκλογές "εδώ και τώρα" (με πρόσχημα το να μιλήσει ο λαός) και ποιοι τις απεύχονται μετά βδελυγμίας, δεν είναι δύσκολο να βρεθεί, εάν συνδυάσουμε τη σχέση "κρατικές επιχορηγήσεις κομμάτων - δημοσκοπικά ευρήματα και χρέη κομμάτων".
Το ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, έστω ότι καταφέρνει να πιάσει ένα 20-25% στις προσεχείς εκλογές. Ακόμα και σ΄αυτή την καλύτερη περίπτωση, θα χάσει τη μισή κρατική επιχορήγηση (σε σχέση με αυτή που λάμβανε εδώ και πολλά χρόνια) με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συντηρεί τα δεκάδες γραφεία, τα κομματικά αμειβόμενα στελέχη, τα think-tanks (Ιδρύματα Με-Το-Αζημίωτο Προβληματισμού), ενώ αλίμονο και στις Τράπεζες με τα θαλασσο / κομματο-δάνεια.
Από την άλλη, στην Αριστερά φαίνεται ότι θα πιάσουν την καλή. Και προς Θεού, μακριά από την εξουσία, από μακριά μεταξύ τους κι αγαπημένοι, και την βρώμικη δουλειά ας την κάνει κάποιος άλλος.
Μα, θα πει κάποιος, είσαι κατά εκλογών; Μήπως είσαι και μνημονιακός; Μην και πιστεύεις στο Μνημόνιο, που είναι και ομόηχο με το "Τελώνιο"; Αλλά είπαμε, άνοιξε το Τριώδιο με την Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου (που παρεπιμπτόντως, χωρίς τους φοροεισπράκτορες τελώνες ακόμα και οι Φαρισαίοι / υποκριτές στο τέλος θα πεινάσουν) και συνεχίσθηκε χθες με την Κυριακή του Ασώτου. Ναι, των ασώτων 44 βουλευτών, και είναι απορίας άξιον τι θα γίνει, όταν κάποιοι από αυτούς επιστρέψουν μετανιωμένοι στην αγκαλιά του πατέρα - προέδρου του κόμματος. Όσο καλόψυχα κι αν θέλει αυτός να τους δεχθεί, όπως ακριβώς στη γνωστή παραβολή, για να γίνουν τα ψηφοδέλτια των εκλογών, είναι αμφίβολο κατά πόσο οι πιστοί βουλευτές θα τους υποδεχθούν με την ίδια ζέση. Κι αυτό το φαινόμενο θα το δούμε έντονα στο κόμμα της συμπολιτευόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης, δικαιώνοντας τον τόσο πετυχημένο αυτό όρο. Βέβαια, μετά τις διαγραφές, τους όρους "αξιωματική" και "αντιπολίτευση" τους έφαγαν τα 130 δισ. ευρώ του Μνημονίου 2 (το Ζάππειο ΙΙ προφανώς αποτελεί ήδη μακρινό παρελθόν)!