Το χρέος και η καταραμένη δόση!...

Το φάντασμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους ξανάρχισε να πλανάται στους διαδρόμους των Βρυξελλών - το φάντασμα αυτό γεννήθηκε κανά χρόνο πριν, όταν το κούρεμα από 26% ξεπέρασε το 50%, προκειμένου το χρέος να γίνει βιώσιμο το ... έτος 2020 (όταν όλες οι βραχυπρόθεσμες προβλέψεις είχανε πέσει έξω παταγωδώς)! Βέβαια, με όρους ύφεσης και μελετώντας τα πρόσφατα στοιχεία για το ΑΕΠ που έδωσε η Στατιστική Υπηρεσία στη δημοσιότητα, η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη -κι ας μην την πρόβλεψε κανείς χρυσοπληρωμένος οικονομολόγος της κακιάς ώρας της τρόικας στο Μνημόνιο Ι - εκτός αν πιστέψουμε τις συνωμοσιολογικές θεωρίες. Η ύφεση από -2,8% στο Β τρίμηνο του 2010, εκτινάχθηκε στο -6,6% στο Γ τρίμηνο, για να φθάσει στο -9,0% στο Δ τρίμηνο του 2010 και να παραμείνει σε επίπεδα του 6-8% μέχρι σήμερα: -7,2% στο Γ τρίμηνο του 2012 σε σταθερές τιμές και -8,1% σε τρέχουσες (αρνητικός αποπληθωριστής ΑΕΠ).
Και αναφέρουμε την ύφεση σε τρέχουσες τιμές, γιατί αυτή είναι που επηρεάζει το λόγο δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ (βιωσιμότητα χρέους), αλλά και το λόγο έλλειμμα/πλεόνασμα προς ΑΕΠ (δημοσιονομική προσαρμογή).
Η τρόικα, αφού με τα οικονομικά μέτρα που επέβαλε, προκάλεσε σημαντική συμπίεση στο ΑΕΠ της χώρας, τώρα κόπτεται για τη βιωσιμότητα του χρέους! Το οποίο, ίσως για πρώτη φορά, μειώθηκε μέσα σε ένα τρίμηνο, σύμφωνα με το υπ'αριθμ. 67 Δελτίο Δημοσίου Χρέους, και διαμορφώθηκε σε 303,508 δισ. ευρώ στις 30/9 από 303.527 δισ.ευρώ στις 30/6, με ελαφρώς αυξημένα μάλιστα (κατά 37 εκατ. ευρώ) ταμειακά διαθέσιμα. Με ΑΕΠ αντίστοιχης περιόδου ίσο με 197,088 δισ.ευρώ, το δημόσιο χρέος της κεντρικής Κυβέρνησης φθάνει αυτή τη στιγμή το 154% του ΑΕΠ (σε όρους Γεν.Κυβέρνησης αυτό είναι ελαφρώς μειωμένο). Εδώ, βέβαια, περιλαμβάνονται τα 25 δισ.ευρώ που δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κατά το προηγούμενο τρίμηνο (βλ. υπ'αριθμ. 66 Δελτίο Δημοσίου Χρέους), που σημαίνει ότι δημόσιο χρέος ίσο με 12,6% που βαραίνει τις πλάτες όλων των Ελλήνων, προέρχεται από χρήματα που έχουν δοθεί για τη στήριξη των κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών, οι οποίες, παρεμπιπτόντως, συνεχίζουν να δανείζονται με επιτόκιο 1% από την ΕΚΤ και να δανείζουν το ελληνικό κράτος με 4,5% μέσω των εκδόσεων εντόκων γραμματίων αφενός, αφετέρου τους πολίτες με 10-20% μέσω των επιτοκίων που επιβάλλουν στα καθυστερημένα καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες...
Μάλιστα, από την πολυαναμενόμενη και καταραμένη συνάμα δόση των 44 δισ. ευρώ, που αναμένεται να έρθει σε κανά δυο εβδομάδες, ακόμα 25 δισ. ευρώ θα πάνε για τις ανάγκες των Τραπεζών (σύνολο 50 δισ. ευρώ ή 25% του ΑΕΠ). Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία εν όψει της συζήτησης για νομοθέτηση μέτρων ελάφρυνσης των δανειοληπτών, όπου ακούγονται κάτι ιδέες, οι οποίες δεν προκαλούν, βέβαια, ελάφρυνση, αλλά ισόβια δέσμευση των πολιτών έναντι των Τραπεζών, αφού θα πληρώνουν εσαεί μόνο τόκους, ενώ το κεφάλαιο που τους παράγει θα παραμένει ανεξόφλητο. Το ωραίο είναι ότι έτσι οι Τράπεζες απαλλάσσονται και από την πληρωμή των χαρατσιών στην ακίνητη περιουσία, αφού αυτά τα πληρώνει ο χαρούμενος ιδιοκτήτης (ο οποίος πληρώνει τώρα και χαράτσι και δόση δανείου). Έχουμε γράψει και παλαιότερα ότι αν δεν μειωθούν δραστικά τα επιτόκια των ήδη χορηγηθέντων δανείων με αναδρομική ισχύ μάλιστα καταρχάς και στη συνέχεια κατά περίπτωση και τα κεφάλαια που έχουν χορηγηθεί σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις (π.χ. κατά 25%, όσο είναι και η συμμετοχή του ποσού που θα έχει δοθεί για τη στήριξη των τραπεζών), το πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί.
Τελικά, τόσος ντόρος έγινε για την καταραμένη δόση, αλλά τελικά η χρεωκοπία ήταν τόσο πιθανή, όσο η εκπλήρωση της προφητείας των Μάγια για τις 21/12... Άραγε, τη χρειαζόμαστε στ' αλήθεια αυτή τη δόση; Μια καλή ιδέα που ακούστηκε από τους καλούς δανειστές μας είναι η επαναγορά σε χαμηλές τιμές εντός τμήματος του δημόσιου χρέους από τη δευτερογενή αγορά. Αυτό, σε συνδυασμό με την περίφημη απαλλαγή του δημόσιου χρέους από τις κεφαλαιακές ανάγκες των Τραπεζών (που υποτίθεται ότι θα ίσχυε για την περίπτωση της Ισπανίας μόνο), καθώς και με το κούρεμα των δανείων του επίσημου τομέα (ευρωπαϊκά κράτη και τράπεζες και ΕΚΤ) σε όρους παραίτησης κερδών ή και μείωσης των επιτοκίων, θα μπορούσε να κάνει το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Υπό τον όρο ότι η ελληνική κοινωνία θα αντέξει τον φετινό χειμώνα και υπό την προϋπόθεση καταπολέμησης της ανεργίας, που είναι αυτή τη στιγμή μακράν το σημαντικότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας.

Δημοσιονομικές εξελίξεις εν όψει νέων εκλογών...

Δημοσιεύθηκε σήμερα το υπ' αριθμ. 65 Δελτίο Δημοσίου Χρέους, σύμφωνα με το οποίο το Χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης ανέρχεται σε 280,3 δισ.ευρώ (στις 31/3/2012) από 368 δισ.ευρώ στο τέλος του 2011, δηλ. μείωση κατά 24%. Σε όρους ποσοστού του ΑΕΠ αυτό ανέρχεται πια στο 130% του ΑΕΠ περίπου, χωρίς όμως να υπολογίζουμε μικρές αποκλίσεις (συνήθως προς το ευνοϊκότερο) οι οποίες αφορούν στο Χρέος της Γενικής Κυβέρνησης, και το οποίο υπολογίζεται κατά ESA 95. Όπως παρατηρούμε, η μείωση λόγω του PSI δεν ήταν τελικά 107 δισ. ευρώ, αφού αυτό μεταβλήθηκε κατά 88 δισ.ευρώ, που σημαίνει ότι παρατηρείται μια διαφορά της τάξεως των 20 δισ. ευρώ, η οποία κατά ένα μικρό μόνο μέρος εξηγείται από την τρέχουσα δυναμική των ελλειμμάτων. 

Σε κάθε περίπτωση, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ επανήλθε στα επίπεδα του 2009, ενώ σύμφωνα και με το επίσης άρτι δημοσιευθέν Δελτίο Εκτέλεσης του Προϋπολογισμού για το πρώτο τετράμηνο του έτους, το πρωτογενές έλλειμμα είναι μόλις 1,7 δισ.ευρώ, το οποίο ισοζύγιο σε όρους Γεν.Κυβέρνησης ενδεχομένως να είναι ελαφρώς πλεονασματικό. 

Αντανακλούν, άραγε, αυτά τα στοιχεία τις εκτιμήσεις για κατάρρευση της αγοράς λόγω εκλογών, ή μήπως πρόκειται για υπερβολικές εκτιμήσεις, οι οποίες τροφοδοτούν το θανατηφόρο σπιράλ της ύφεσης και της γενικής απραγίας, εν αναμονή της ανάδειξης νέας Κυβέρνησης; Αρκούνε, άραγε, 2 μήνες προεκλογικής περιόδου για να ανατρέψουν το θετικό ξεκίνημα - θετικό, στη σκιά της εσωτερικής στάσης πληρωμών του Δημοσίου, προφανώς, αλλά και της λεγόμενης ανθρωπιστικής κρίσης, να δεχτούμε επίσης - ή μήπως ο ενθουσιασμός που θα προκύψει μετά από την υπερβολική αβεβαιότητα, εφόσον αυτή τη φορά προκύψει νέα Κυβέρνηση, δώσει μια νέα πνοή στην ψυχολογία της αγοράς; 

Αυτά είναι, θαρρώ, περισσότερο ενδιαφέροντα ερωτήματα συγκριτικά με το τετριμμένο Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο και Ευρώ, Δραχμή ή Ευρωδραχμή. Αλλά τα πιο καθοριστικά ερωτήματα για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου είναι τα εξής: 

1. Η νέα Κυβέρνηση θα μπορέσει να δώσει ισχυρό χτύπημα κατά της φοροδιαφυγής, για να επιτρέψει και τη διόρθωση/άρση των αδικιών του Μνημονίου; 

2. Η νέα Κυβέρνηση θα μπορέσει να εμπνεύσει κάθε λογής δημιουργικές δυνάμεις να εργαστούν με ελπίδα, όραμα, αισιοδοξία, ιδίως δε εκεί όπου αναδεικνύονται τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και άρα δρούμε εκτός ανταγωνισμού; (π.χ. ιχθυοκαλλιέργειες, κτηνοτροφικά προϊόντα, ελαιόλαδο, τουριστικές υπηρεσίες, πράσινη ενέργεια κ.λπ).

Μην το πεις, ούτε του... παπά!...

Όχι, δεν αναφέρομαι στις παρεκτροπές (στο δικαίωμα στη διασκέδαση), που θα γίνουν λόγω Καρναβαλιού. Τι να πεις τώρα στους Γερμανούς και τους Ανατολικοευρωπαίους, που μας δανείζουν, για το Καρναβάλι της Πάτρας, της Ξάνθης, της Κοζάνης και αλλού. Πώς να τους πείσεις ότι ο λαός δεν αντέχει άλλα επώδυνα μέτρα και περικοπές, όταν τα χταποδάκια με 15 ευρώ τα φρέσκα και οι λαγάνες με 2,50 (!) ευρώ θα γίνουν ανάρπαστες την Καθαρά Δευτέρα.
Ούτε πάλι εννοώ για το καινούριο εξιλαστήριο θύμα των δεινών της οικονομίας, δηλ. τον ή την βουλευτή με το 1 εκατ. ευρώ. Εξάλλου, μπορεί και να προήλθε από νόμιμες δραστηριότητες (το μύριο), όπως εξηγεί μια παλαιότερη ταινία (αν και εκεί το ποσό ήταν σε δολάρια). Λες και αν κάποιοι συνάδελφοι-διώκτες του βουλευτή έχουν τα χρήματά τους σε θυρίδες πράττουν καλύτερα, ή πιο ηθικά!
Ούτε αναφέρομαι στο χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης που έφτασε αισίως τα 368 δισ. ευρώ (μαζί με τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά χωρίς τις ληξιπρόθεσμες οφειλές), δηλ. επιπλέον 31,2 δισ. σε 12 μήνες (συνυπολογίζοντας και τη μεταβολή στα ταμειακά διαθέσιμα), παρ' όλο που το αντίστοιχο έλλειμμα (της Κεντρικής Κυβέρνησης) ήταν 21,7 δισ.ευρώ... Μην ψάχνετε το αβγάτισμα, έτσι γίνονταν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται πάντα!
Μήτε πάλι στο κίνημα "Πατάτες 2,5 ευρώ τα δέκα κιλά", μια καταπληκτική πρωτοβουλία της Ομάδας Εθελοντικής Δράσης Ν. Πιερίας που δεν κατήργησε απλά τους μεσάζοντες στα αγροτικά προϊόντα, αλλά άνοιξε και το δρόμο στα νοικοκυριά κάθε βαλαντίου να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση στο θέμα διατροφή, βάζοντας υποψηφιότητα για Νόμπελ πραγματικής οικονομίας.
Και μήτε στην πρόταση του Αρχιεπισκόπου για το BSI (Banking Sector Involvment), δηλ. για το εθελοντικό κούρεμα των δανείων νοικοκυριών και επιχειρήσεων από τις τράπεζες. Εξάλλου, όσον αφορά τις Τράπεζες, λεφτά... υπάρχουν!
Αλλά, κυρίες και κύριοι, το επτασφράγιστο μυστικό που δεν λέμε ούτε του παπα-Ρέσλερ είναι τα στοιχεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του Ιανουαρίου 2012. Που συνήθως δημοσιεύονται σε προκαταρκτική μορφή στις 10 του επόμενου μήνα και σε οριστική περίπου 19-20 του μηνός (24 σήμερα). Λέτε να κρύβουν καμιά μια μικρο-υστέρηση (στα έσοδα) και απλά περιμένουμε να περάσει το κολασμένο δεκαήμερο για να γίνουμε κοινωνοί της γνώσης τους; Αφήστε, έχω μια δικαιολογία για την ασυνείδητη καθυστέρηση: οι αρμόδιοι υπάλληλοι απασχολούνταν με τις διαπραγματεύσεις του PSI. Πειστικό και καλό!
ΥΓ: Θα δημοσιευτεί προς το μεσημέρι...  

Μία χρονιά γεμάτη... άλλοθι!

Συμμαζεύοντας τις αποδείξεις της χρονιάς (κάνοντας ένα είδος μίνι-απολογισμού) πήρε τ' αυτί μου για το θέμα των εμπρησμών των ελληνικών δασών τις χρονιές 1995-1997 από τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας. Βέβαια, χειμωνιάτικα είναι λίγο άκαιρο να ασχολείται κανείς με τέτοια ζητήματα, αφού τα δάση μάλλον κινδυνεύουν από το ακριβό πετρέλαιο σε συνδυασμό με τις χαμηλές θερμοκρασίες και τα μειωμένα κονδύλια για περιπολίες στα κατά τόπους Δασαρχεία, παρά από τους πράκτορες των εξ ανατολάς αιώνιων εχθρών μας (ή και των βορινών). Όμως, τι σημασία έχει εάν τις φωτιές τις έβαλαν ξένοι πράκτορες ή ημεδαποί κτηνοτρόφοι ή πυρομανείς ή οικοπεδοφάγοι; Το ζήτημα είναι ότι μια ευνομούμενη Πολιτεία θα πρέπει να προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, και όχι να αναζητά άλλοθι ανοργανωσιάς και απροετοιμασίας.
Δυστυχώς όμως αυτή η νοοτροπία φαίνεται ότι έχει ριζώσει για τα καλά στο σύνολο της δημόσιας διοίκησης, και ίσως εκεί να οφείλεται η κακή εικόνα του Δημόσιου τομέα γενικότερα, ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τις αποτυχημένες πολιτικές που εφαρμόζονται.
Η τακτική της μη ανάληψης ευθυνών από κανέναν συνδυάζεται άψογα με την ύπαρξη εξιλαστήριων θυμάτων. Έτσι, η προηγούμενη Κυβέρνηση επαίρονταν για την κάθαρση που επήλθε στο χώρο του ποδοσφαίρου, ενώ με την προφυλάκιση και του ηγούμενου Εφραίμ θα μπορεί να επαίρεται και για επιτυχία στο σκάνδαλο των ανταλλαγών της Μονής Βατοπεδίου. Και αναφέρω τον όρο "εξιλαστήρια θύματα" γιατί αφενός μιλάμε για προφυλακίσεις και θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να δεχτούμε το τεκμήριο της αθωότητας, και αφετέρου γιατί θεωρώ απίθανο σε τέτοιες υποθέσεις να μην εμπλέκονται δεκάδες ή και εκατοντάδες ακόμα άτομα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις σποραδικές συλλήψεις των μεγαλο-οφειλετών του Δημοσίου, με τις οποίες δημιουργείται ένα ωραιότατο άλλοθι για τις αποτυχημένες εκείνες πολιτικές που εξέθρεψαν όλα αυτά τα χρόνια τη φοροδιαφυγή. Πάντως, ειδικά στην περίπτωση του Εφραίμ η (άδικη;) προφυλάκισή του θα έπρεπε να σκορπίσει ρίγη ενθουσιασμού στους πιστούς του, αφού κάθε μάρτυρας καταξιώνεται με τους άδικους διωγμούς και τις φυλακίσεις. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι σε ανύποπτο χρόνο ο Εφραίμ είχε πει ότι για τις ανταλλαγές ευθύνονταν αποκλειστικά το Δημόσιο! Τελικά, απ' ό,τι φαίνεται, η ανάληψη ευθυνών σε αυτόν τον τόπο αποτελεί ιδιότητα μόνο των... τρομοκρατικών οργανώσεων

Να περάσει ο επόμενος, παρακαλώ!...

Ανάμεσα στην ονοματολογία των τελευταίων ημερών, νομίζω ότι πρέπει να προστεθεί και το όνομα του νυν Πρωθυπουργού, μετά τα εγκωμιαστικά άρθρα στο διεθνή Τύπο ("παρεξηγημένη ιδιοφυία", "παμμέγιστος μπλοφατζής", "σύγχρονος Οδυσσέας")... Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές από το επίκεντρο των διαβουλεύσεων, τα επιχειρήματα υπέρ ή κατά του καθενός υποψήφιου νέου πρωθυπουργού είναι καλά τεκμηριωμένα και αξιόλογα (και γιατί να βάλουμε τον Παπαδήμο; -τότε ποιον να βάλουμε;- τον Διαμαντούρο! - και γιατί όχι τον Ρουμελιώτη;- όχι, καλύτερα τον Σκουρή! - μήπως τον Πετσάλνικο καλύτερα; κ.λπ). Πρώτη φορά τέτοιος συνωστισμός για έναν "κολοκυθυπουργό", συμβασιούχο δημόσιο υπάλληλο (αλήθεια, τελικά είναι συμβασιούχος ορισμένου χρόνου ή με σύμβαση έργου;). Αλλά το παιχνίδι είναι στημένο, κι ας είναι ο Αχιλλέας έγκλειστος ακόμα στο Ίτς-Καλέ! Να βαρεθούμε από τις τύπου open-gov καθυστερήσεις, και να πούμε στο τέλος "ας μπει κι ο Φούφουτος, επιτέλους"!
Μ' αυτά και μ' αυτά, περιμένοντας τον Καθυστερημένο Πρωθυπουργό, τα πραγματικά προβλήματα μπήκαν προσωρινά  στην άκρη: Θα αντέξουμε το βαρύ χειμώνα του ΣΚ; Θα μας απαλλάξει το ΣτΕ από το ειδικό τέλος ακινήτων; Θα ψηφιστεί το νέο φορολογικό, για να μειωθεί ο ΦΠΑ και να απλοποιηθεί ο ΚΒΣ, πηγή προέλευσης της φοροδιαφυγής; Πιάσαμε τους μαϊμού συνταξιούχους; Τους έμειναν λεφτά να γυρίσουν πίσω; Θα μειωθεί ο φόρος των επιχειρήσεων στο 15%; Θα συνεισφέρουν οι εφοπλιστές στην εθνική προσπάθεια; Θα εξαγοράσουν την ελευθερία τους με τον χρεωστούμενο ΦΠΑ οι συλληφθέντες επιχειρηματίες;
Και ενώ τα αναπάντητα ερωτήματα περιμένουν μάταια μιαν απάντηση, έχουμε μια καλή είδηση: Οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 65% τον Σεπτέμβριο (από τα υψηλότερα ποσοστά διαχρονικά). Όσο για τους Ιταλούς, που ακολουθούν το δικό μας δρόμο του "αναπόφευκτου" ένα έχουμε να πούμε: Καλώς τα παιδιά! Και... να περάσει ο επόμενος, παρακαλώ! 

Δημιουργική λογιστική πραγματικής οικονομίας...

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τελευταία για το ύψος του κουρέματος, και απ' ό,τι εγώ τουλάχιστον καταλαβαίνω, οι διαπραγματεύσεις μάλλον γίνονται ρίχνοντας νούμερα στη τύχη: 50%, λέει ο ένας (ωραίο, στρογγυλό νούμερο) - μήπως είναι λίγο; - δεν το κάνουμε 30%; - μπα, λέει ο άλλος, ένα 80% είναι μια χαρά. Και το λέω αυτό, γιατί στην απόφαση της 21ης Ιουλίου αποφασίστηκε κούρεμα 21%. Οπότε να περιμένετε στις 31/10, το ποσοστό να κάτσει στο 31% και μέχρις εκεί, γιατί 60 του μηνός ακόμα δεν υπάρχει, εκτός εάν υπονοηθεί ότι θα πάρετε τα δανεικά στις 32 του μηνός!
Και διαβάζοντας και τις απόψεις του κ. Σάλλα ότι το επιπλέον όφελος από το νέο κούρεμα είναι μικρό, δεδομένου ότι ένα μεγάλο τμήμα του χρέους εξαιρείται από κάθε είδους κουρέματα (δηλ. τα ομόλογα της ΕΚΤ, τα δάνεια της τρόικας, τα έντοκα γραμμάτια κ.λπ), έρχομαι να ρίξω στο τραπέζι των υπέροχων ιδεών μια ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ:
Γιατί να ξοδεύουμε φαιά ουσία (...λέμε τώρα) για το μέγεθος του κουρέματος; Να κάνουμε ένα λογιστικό τρικ, μια greek πατέντα δημιουργικής λογιστικής, που θα λέει το εξής: Το δημόσιο χρέος να υπολογίζεται (να αποτιμάται) όχι με βάση τις ονομαστικές τιμές των ομολόγων, αλλά με βάση τις (τρέχουσες) τιμές τους στη δευτερογενή αγορά! Και έτσι θα έχουμε ένα αυτόματα προσαρμοζόμενο κούρεμα, το οποίο τώρα θα ήταν κάπου 50%, αφού σύμφωνα με την ΤτΕ (6/10/11), η τιμή του 10ετούς στα τέλη Σεπτεμβρίου έπεσε στο 50,20, του 5ετούς στο 50,00 και του 3ετούς στο 53,10 (οι τιμές των ομολόγων είναι αντιστρόφως ανάλογες των αποδόσεών τους). Όσα λήγουν, θα πληρώνονται στην τιμή αυτή, όπως εκείνα που πωλούνται πριν τη λήξη τους. Όσοι όμως κάτοχοι τα διακρατήσουν, θα ελπίζουν σε μελλοντική ανάκαμψη των τιμών. Έτσι, δημιουργούνται πολλά αντικίνητρα, ακόμα και για όσα κερδοσκοπικά κεφάλαια αγόρασαν ομόλογα μισοτιμής ελπίζοντας στο αποφασισμένο κούρεμα 21%.
Βέβαια, από τον κανόνα αυτό θα εξαιρεθούν, πιθανόν, τα 60 ψωρο-δις των δανείων της τρόικας. Όμως τα ομόλογα της ΕΚΤ θα μπορούσαν να υπαχθούν στον κανόνα, αν αναλογιστεί κανείς ότι αγοράστηκαν με χαμηλή τιμή και αποτιμώνται στην κανονική τους τιμή! Όχι και να κερδοσκοπεί η ΕΚΤ, επειδή αυτή έχει το χαρτί και το μελάνι (να τυπώσει και χρήμα, αν χρειαστεί).
Τώρα, όσον αφορά την πραγματική οικονομία, εδώ κι αν χρειάζεται δημιουργική λογιστική... Πρωτοδιοριζόμενος, λέει, δάσκαλος θα έχει μισθό 660 ευρώ, δηλ. ετησίως 8.320 ευρώ μείον 332 ευρώ φόρο (!) λόγω του νέου αφορολόγητου, 8.000 ευρώ ακριβώς. Έστω ενοίκιο στην περιοχή διορισμού 250 ευρώ Χ 12 = 3.000 ευρώ. Μετακινήσεις για το σχολείο κ.λπ (εκτός αν μένει δίπλα, ή μέσα στο σχολείο) έστω 10.000 χλμ ετησίως (σημ. 15.000 χλμ είναι ο μ.ό.) ή 1.200 ευρώ. Θέρμανση: 1000 λίτρα πετρέλαιο = 1.000 ευρώ. Λοιπά πάγια (ΔΕΗ, τηλέφωνο, νερό): 100 ευρώ Χ 12 = 1.200 ευρώ. Σύνολο παγίων εξόδων: 6.400 ευρώ. Απομένουν: 1.600 ευρώ, δηλ. 4,38 ευρώ ημερησίως. Ας μας πούνε λοιπόν οι φωστήρες της ρύθμισης αυτής πώς ζει κάποιος με 4,38 ευρώ ημερησίως, και μάλιστα δάσκαλος (απόφοιτος πανεπιστημίου), όταν το χαρτζιλίκι των μαθητών του θα είναι μάλλον μεγαλύτερο από το δικό του... Υπάρχει περίπτωση ο συγκεκριμένος δάσκαλος να μην ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα (χωρίς απόδειξη), ή να πιάσει και δεύτερη δουλειά, ή να συμπληρώνει τα προς το ζειν από τους γονείς του και, προφανώς, στο σχολείο να πηγαίνει μόνο για βόλτα; Ούτε λόγος, φυσικά, για διόρθωση γραπτών η προετοιμασία μαθήματος στο σπίτι... 
Αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια: για πιο λόγο κάποιος να εργαστεί με 660 ευρώ, όταν μπορεί να παίρνει επίδομα ανεργίας 461,50 ευρώ, και να μένει στο δικό του σπίτι ή στων γονιών χωρίς λογαριασμούς και αν θέλει να συμπληρώνει το εισόδημά του με περιστασιακή (μαύρη) εργασία; Σ' αυτή τη δημιουργική λογιστική πραγματικής οικονομίας εξωθεί τους πολίτες η οικονομική πολιτική τρόικας και Κυβέρνησης. Και μάλιστα σε γιγάντωση, και όχι περιορισμό της φοροδιαφυγής...

Δεν την λες και... χρεωκοπία!

Γράφαμε σε παλαιότερη ανάρτησή μας (πριν από 3 μήνες) ότι το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν ελαφρώς κάτω από το ψυχολογικό όριο του 150% του ΑΕΠ (149,8%), λαμβάνοντας υπόψη τα ταμειακά διαθέσιμα και τα τρέχοντα στοιχεία. Πριν από λίγες μέρες δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Υπ.Οικ. το υπ'αριθμ. 62 Δελτίο Δημοσίου Χρέους (χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες, θα λέγαμε - νομίζω ότι δεν πέρασε καν στα ψιλά!), σύμφωνα με το οποίο το δημόσιο χρέος φαίνεται εκ πρώτης όψεως να μειώνεται κατά 1 δισ.ευρώ, με τα ταμειακά διαθέσιμα όμως να εξαντλούνται σχεδόν μέχρι σεντ, μειούμενα από 13,4 σε 2 δισ. ευρώ!!! Με λίγα λόγια, η πραγματική αύξηση του δημοσίου χρέους άγγιξε σε ένα μόλις τρίμηνο (Απρίλιος - Ιούνιος) τα 10,5 δισ. ευρώ, σημειώνοντας την τρίτη χειρότερη επίδοση τριμήνου από το 2002! Έτσι, το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αγγίζει πια το 157% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής και του Υπ.Οικ.
Κατά τ' άλλα, όλα καλά, όλα ανθηρά: Το καλοκαιράκι κυλάει προς το τέλος του, το μελτεμάκι μας βοηθά να κάνουμε οικονομία στο ρεύμα του κλιματισμού (αλλά εμποδίζει τις εξορμήσεις με το κανό), ο Καντάφι πέφτει παρασύροντας προς τα κάτω και τη βενζίνη, ο Μπένι είπε σε παραλλαγή το "αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω", το φορολογικό σύστημα επιτέλους απλοποιείται με μερικές ακόμα εξαιρέσεις στον ΦΠΑ εστίασης, ο Ολυμπιακός Βόλου και η Καβάλα περιμένουν ακόμα να δούνε αν θα παίξουν στη Σούπερ Λίγκα (εδώ στο Βόλο πάντως το κλίμα είναι εχθρικό για τα κυβερνητικά στελέχη, για το θέμα αυτό) και, τέλος, οι περισσότεροι ευελπιστούμε σε κάποια δυσλειτουργία των μηχανογραφικών συστημάτων της Γεν.Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, μήπως και καθυστερήσει κανά 2 χρονάκια το multi-εκκαθαριστικό της Εφορίας. Και ενώ όλα κυλάνε όπως πάντα στην όμορφη χώρα μας, είναι κάτι γραφικά στελέχη των οίκων αξιολόγησης που επιμένουν να βλέπουν χρεωκοπία της χώρας μας και μας χαλάνε τα αυγουστιάτικα βράδια. Μα είναι δυνατόν!?

Οι άθλοι του Ηρακλή (Πουαρώ)!...

Με αφορμή δημοσιεύματα σχετικά με την εκτόξευση του δημόσιου χρέους κατά το πρώτο τρίμηνο 2011 θα πρέπει να επισημανθούν τα παρακάτω:
α) Η πραγματική μεταβολή του δημόσιου χρέους στο τρίμηνο σε τρέχουσες τιμές είναι περίπου 8 δισ. (ή 2,4%) αντί 14,2 δισ. (4,2%) που αναφέρθηκε, λόγω των αυξημένων ταμειακών διαθεσίμων από 7,2 σε 13,4 δισ.ευρώ. Σε σταθερές τιμές (δηλ. λαμβάνοντας υπόψη και τον πληθωρισμό), η αύξηση είναι μόλις 0,68%.
β) Το πραγματικό δημόσιο χρέος (αφαιρουμένων των ταμειακών διαθεσίμων, ήτοι 341,1 δισ.) εκτιμάται στο 149,8% του ΑΕΠ, ελάχιστα χαμηλότερα από το όριο βιωσιμότητας, εάν αθροίσουμε το ΑΕΠ των τελευταίων 4 διαθέσιμων τριμήνων (2ο τρίμ. 2010 έως και 1ο τρίμ. 2011, βλ. σχετική ανακοίνωση ΕΛΣΤΑΤ 13/5/2011)
γ) Σε ένα χρόνο η αύξηση ήταν 37,9 δισ. ευρώ, όσο και κατά το "σωτήριο" έτος 2009. Δυστυχώς, το χρέος δεν αβγατίζει μόνο από το έλλειμμα της περασμένης χρονιάς (20,6 δισ.), αλλά και από ενσωμάτωση παλαιότερων αφανών χρεών, από την εξόφληση χρεών νοσοκομείων, καθώς και από την άσπρη τρύπα φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, που και αυτή, βεβαίως, έγινε μαύρη και καταπίνει εκατ.ευρώ.
Πρόκειται, λοιπόν, για ένα μυθικό τέρας βγαλμένο από την ελληνική μυθολογία, μια Λερναία Ύδρα, που δικαιολογημένα τρομάζει τους εταίρους μας και στέλνει τα σπρεντ πάνω από τον Γενικό Δείκτη του ΧΑ. Και όμως! Υπάρχει ένας ημίθεος, ένας Ηρακλής, που δεν μας γέμιζε το μάτι (που λέει ο λόγος), και έρχεται να μας σώσει! Αφού σαν Κέρβερος επιβλέπει την τήρηση του ΠΣΑ, αφού τα έβαλε με τις Στυμφαλίδες Όρνιθες της αντιεξουσιαστικής αριστεράς, αφού ανέλαβε να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία (βλέπε κέντρο Αθήνας), αφού έφαγε και τον κάπρο του Ερυμάνθου (άσχετο, αλλά μου θυμίζει λίγο από Οβελίξ), τώρα πάει να εντοπίσει, ως άλλος Ηρακλής Πουαρώ, και να μας φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων από την Ελβετία! Εν τω μεταξύ, η Λερναία Ύδρα περιμένει με αγωνία να καταβροχθίσει την 5η δόση της τρόικας...

Εσωτερική υποτίμηση (νοημοσύνης)...

Στο 6,6% έφτασε η ύφεση στο δ' τρίμηνο 2010 (οι ανακοινώσεις ΕΛ.ΣΤΑΤ. και Eurostat συνέπεσαν περιέργως την ίδια μέρα...), ενώ συνολικά για το 2010 άγγιξε το 4,5%, με το Α.Ε.Π. να φτάνει τα 229.395 δισ.ευρώ σε τρέχουσες τιμές. Με το έλλειμμα του 2010 στα 20.626 δισ.ευρώ (σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία του Υπ.Οικ.), το έλλειμμα του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2010 υπολογίζεται σε...8,99%.
Κι ενώ οι αντοχές της κοινωνίας γενικότερα δοκιμάζονται εν όψει του μηδενισμού του ελλείμματος μέχρι το 2015, ξαφνικά μαθαίνουμε ότι θα πρέπει να εκποιήσουμε (ή να αξιοποιήσουμε) δημόσια περιουσία με ενδεικτικό στόχο τα 50 δισ.ευρώ, όχι για να αντισταθμίσουμε τυχόν υστέρηση στους στόχους για το έλλειμμα, όπως παλαιότερα, ή για να χρηματοδοτήσουμε την ανάπτυξη, αλλά για τη μείωση του δημόσιου χρέους! Θέλετε να επαναγοράσετε το χρέος σας; μας λένε. Δώστε και σώστε! Πολύ καλά, κύριοι, και 'μεις σας πληροφορούμε ότι θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας. Στο κάτω κάτω, αυτά τα 50 δισ. αντιστοιχούν μόλις στο 15% του δημόσιου χρέους, που πιθανότατα με ένα καλλιτεχνικό κούρεμα θα τα εξοικονομήσουμε ούτως ή άλλως. Ας μην ξεχνάμε ότι, εάν το πρωτογενές έλλειμμα μηδενιστεί (δηλ. το έλλειμμα χωρίς τους τόκους), η απειλή της χρεωκοπίας μετατρέπεται από εφιάλτης σε δελεαστικό μοχλό πίεσης, όσο ξένοι επενδυτές, τράπεζες και ΕΚΤ, συνεχίζουν να κατέχουν μέρος αυτού του χρέους. Αν υποθέσουμε ότι είμαστε εδώ και ένα χρόνο τα οικονομικά πειραματόζωα της Δύσης, να πούμε απλά ότι και τα πειραματόζωα μπορούν να πειραματιστούν με τις αντιστάσεις απέναντι σε μολυσματικές ασθένειες (βλέπε ντόμινο χρεωκοπίας) όσων δαγκώνουν...
Τώρα, για τη φαρσοκωμωδία των προηγούμενων ημερών, να πούμε ότι όπως αποτυγχάνουν παταγωδώς προς το παρόν η εσωτερική υποτίμηση και ο αποπληθωρισμός, την ίδια τύχη θα έχουν και οι προσπάθειες για την υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών (το αυτό ισχύει και για τη φημολογία περί πρόωρων εκλογών).