Περί (μη) παραγραφής αδικημάτων υπουργών...

Με την ευκαιρία των 5 προτεινόμενων τροποποιήσεων στο Νόμο Περί Ευθύνης Υπουργών, ερχόμαστε να καταθέσουμε μία ακόμα πρόταση, δεδομένου ότι η ανατροπή των δεσμευτικών προθεσμιών του άρθρου 86 του Συντάγματος απαιτεί τη χρονοβόρα διαδικασία της σχετικής αναθεώρησης (η επόμενη Βουλή είναι αναθεωρητική και η μεθεπόμενη ψηφίζει, δηλ. αλλαγές από το 2018 και μετά, αν δεν γίνουν πρόωρες). Σύμφωνα με την παρ.3 του άρθρου 86, όπως ισχύει σήμερα, "Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο Ι αρμοδιότητά της [σ.σ. άσκηση δίωξης κατά υπουργών] μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος". Προτείνουμε, λοιπόν, όπως ερμηνευθεί ότι ως βουλευτική περίοδος της διάταξης αυτής νοείται η κατά το άρθρο 53 βουλευτική περίοδος των 4 ετών, αφού ο συντακτικός νομοθέτης προφανώς είχε κατά νου την κανονική βουλευτική περίοδο των 4 ετών. Εξάλλου, η διενέργεια πρόωρων εκλογών επιτρέπεται από το Σύνταγμα μόνο κατ' εξαίρεση (επίκληση εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας - άρθρο 42, παρ.1).
Με τον τρόπο αυτό η προκήρυξη πρόωρων εκλογών δεν θα αποτελεί όχημα (μεταξύ άλλων) παραγραφής των πιθανολογούμενων αδικημάτων υπουργών της ίδιας Κυβέρνησης που προκηρύσσει της πρόωρες, αλλά αντιθέτως τρόπος για να ανασταλεί η παραγραφή! Η ασφαλιστική δικλείδα αυτή έχει νόημα γιατί όλες οι Κυβερνήσεις των τελευταίων ετών αξιολογούν την υποτιθέμενη κατ' εξαίρεση δυνατότητα για πρόωρες σταθμίζοντας το timing και τις πιθανότητες επανεκλογής. Όσο, λοιπόν, η Βουλή διαλύεται πρόωρα (με την κατάχρηση της συνταγματικής πρόβλεψης - αφού ακόμα και η ισχύς της λίστας αντί του σταυρού προτίμησης έφτασε να προβάλεται ως λόγος για πρόωρες εκλογές), τόσο θα μετατίθεται και η παραγραφή των ευθυνών των υπουργών. Είναι θέμα ερμηνείας του ισχύοντος Συντάγματος.

Κάτι κουρασμένα παλικάρια!...

Και ενώ εδώ εμείς στην Ελλάδα ασχολούμαστε με το έπος της Γκλετσιάδας (μολονότι υποστηρίζω ένα ορθολογικό σύστημα διοδίων - πώς λεν τα Παόκια να πληρώνουμε μόνο στα Μάλγαρα, γιατί είναι κρατικά - κάπως έτσι), με την παράξενη κουστωδία στην παραλία της Σαλονίκης, δίπλα στον Μεγαλέξανδρο, με την Εντολή-Προέδρου επαναφορά της καπνοαπαγόρευσης (αλήθεια, μήπως ο πρόεδρος έχει ψιλο-χαθεί τελευταία; μπας κι ετοιμάζεται στ' αλήθεια για τον ΟΗΕ;), με τις (περίεργες) υποβαθμίσεις της Φιτς κράτους και τραπεζών, με τις βεβιασμένες κινήσεις της Αντιτρομοκρατικής, που μπουζουριάζει όποιον μοιάζει με τρομοκράτη και έχει συνωνυμία ή συγγένεια με μέλη οργανώσεων, με την αυξομείωση των σπρεντ, αναλόγως της επιμήκυνσης του χρέους και της μεγέθυνσης του Ταμείου Διάσωσης,  με το όριο αρτιότητας στις περιοχές Natura της Υπουργού Μητέρας Τερέζας και με το τείχος/φράχτη/ κοτετσόσυρμα στον Έβρο ..... στη γειτονική μας χώρα ασχολούνται με το δεσμό του Καβαλιέρε (74): Φραντζέσκα (24), Γκραζιάνα (24), Νικόλ (25) ή Ρομπέρτα (26) είναι η εκλεκτή του - ή όλες μαζί;
Μην έχετε αμφιβολία ότι, αντίθετα με τον Λαμπρούκο που δεν ήθελε να του μαραθεί ο μίσχος (η Νόρα Βαλσάμη), ο βαψομαλλιάς Ιταλός γερο-μπισμπίκης χούφτωσε - χούφτωσε, όπως έκανε παλαιότερα και ο αείμνηστος Ανδρέας (και όπως πάνω-κάτω κάνει η τρόικα και οι ντόπιοι υποτακτικοί της, για να τα πούμε λίγο συριζάτα), σύμφωνα και με τις γλαφυρές περιγραφές του Αντιπροέδρου στο πρόσφατο βιβλίο του. Έτρεχε ο έρμος να τον ξυπνήσει μην αργήσουν στο ραντεβού με τη Θάτσερ, κι αυτός ήταν στον όροφο των αεροσυνοδών! (ο Αντρέας προφανώς δεν είχε ανάγκη από συμβουλές "ειδικών απαυτολόγων").
Και όταν ο αρχηγός ενός κράτους περνάει καλά, το ηθικό όλου του λαού είναι ανεβασμένο, τα σπρεντ πεσμένα και η οικονομία δουλεύει ρολόι. Όταν ο αρχηγός θαλασσοπνίγεται στον Τιτανικό, όλα τα κουρασμένα παλικάρια του μαλώνουν συνέχεια σαν τις κακές πεθερές!
(Για τη φώτο διαλέξαμε τελικά την Γκραζιάνα, ως ελάχιστη συμβολή στην ανάκαμψη του ΑΕΠ).

Τι χρείαν έχομεν... ευρω-ομολόγων;

Διαλέξαμε τη σημαδιακή σημερινή ημερομηνία (11-1-11) για την πρώτη ανάρτηση της χρονιάς (Καλή Χρονιά με υγεία κυρίως, γιατί μπήκαν διόδια και στα νοσοκομεία θαρρώ).
Σήμερα, δεν θα πούμε για τους κοπρίτες που υπονόμευσαν την ανταγωνιστικότητα της χώρας (ο Κοπρίτης έχει άλλωστε μπαμπάκο τον καραγκιόζη).
Ούτε για τον πετυχημένο αποπληθωρισμό της τρόικας, που κατάφερε να φτάσει ο ΔΤΚ τον Δεκέμβριο στο 5,2%, σε συγκρίση με τον ήδη ακριβό περσινό Δεκέμβριο (2,9% - συνολικά 8,1% σε δυο χρονιές με παγωμένους και μειωμένους μισθούς, συντάξεις και πεσμένους τζίρους).
Ούτε για τον ανασχηματισμό της αντιπολίτευσης, που ξεπέρασε μακράν τον πρόσφατο κυβερνητικό ανασχηματισμό σε πολυκοσμία, αναπληρωτές και ... συμμετοχικότητα! Αν φωνάξεις "τομεάρχης" σίγουρα κάποιος θα γυρίσει το κεφάλι του.
...Ικανοί τομεάρχες, άνθρωποι της αγοράς, που δικαιολογημένα γκρινιάζουν για την υστέρηση στα δημόσια έσοδα, αφού οι ομοϊδεάτες τους έπιαναν με παταγώδη επιτυχία όλους τους δημοσιονομικούς στόχους τα περασμένα χρόνια!
Αλλά ούτε όμως και για το κίνημα (κατά) των διοδίων, το οποίο τελευταία λοιδορείται από τον Τύπο και από ανθρώπους που είτε χρησιμοποιούν το αεροπλάνο για τις μετακινήσεις τους, είτε χρεώνουν τα διόδια και τις βενζίνες σε εταιρικά έξοδα, οδοιπορικά κ.λπ, σε αντίθεση με τους κοινούς θνητούς και, κυρίως, τους Άθλιους που τους έτυχε να αναγκάζονται να διπλο-τριπλοπληρώνουν διόδια για καθημερινές μετακινήσεις, ελλείψει παράπλευρου δικτύου. Αυτοκινητόδρομοι που απορρόφησαν τη μερίδα του λέοντος από κοινοτικά και εθνικά κονδύλια (στερώντας πόρους από άλλες δραστηριότητες και υποδομές), υπερτιμολογημένοι κατά κανόνα και εν τέλει πανάκριβοι και άχρηστοι για τους πολλούς. Διόδια που σε πείσμα της πτώσης των τιμών παίρνουν και πληθωριστικές αυξήσεις! Και μόνο το γεγονός ότι η εκμετάλλευση των εθνικών οδών έχει δοθεί σε ιδιώτες αποδεικνύει ότι πρόκειται για κερδοφόρα επιχείρηση. Υπομονή, δήμαρχε Στυλίδας, ο αγώνας θα δικαιωθεί.

Θα πούμε όμως για το περίφημο ευρω-ομόλογο. Αυτό, που κάποιοι σίγουρα έστειλαν γράμμα στον Άγιο Βασίλη να τους φέρει μέσα στο 2011, μήπως και βγάλουν την τετραετία καθαρή. Αυτό που συνηχεί όμορφα με τη λέξη "βρωμόλογα" και κάνει την Μέρκελ να βγάζει φλύκταινες στο άκουσμά του (είναι ποτέ δυνατόν να δανείζεται η αρία γερμανική φυλή με το ίδιο επιτόκιο με τους παρακατιανούς;).
Πώς θα το πάρουμε; Με ωμό, μαφιόζικο εκβιασμό: κύριοι, ή εκδίδετε ευρωομόλογο ώστε όλες οι χώρες να εξυπηρετούν το δημόσιο χρέος με το ίδιο κόστος (επιτόκιο), ή μετατρέπουμε μόνοι μας τα εθνικά ομόλογα σε ευρω-ομόλογα με τη μονομερή αναδιαπραγμάτευση των επιτοκίων στο ύψος του μέσου όρου των αντίστοιχων ευρωπαϊκών επιτοκίων. Αυτή θα ήταν μια τίμια και αξιόπιστη πρόταση αναδιάρθρωση του χρέους.

Καρκατζέλια και βερβελούδες!...

Ή κατουρλήδες, σκαντζάρια, τζόγιες, τσιλικρωτά, σταχτοπάτηδες, κολοβελόνηδες, καψιούρηδες - ή ακόμα και ντιντήδες! Είναι αυτοί που όλο το χρόνο ζούν κάτω από τη γη προσπαθώντας να κόψουν το δέντρο της γης -αυτό που στηρίζει τον κόσμο- και ξεπροβάλλον, κατά την παράδοσή μας, τα Χριστούγεννα για να φέρουν αναστάτωση στους νοικοκυραίους, να πειράξουν τους σοβαρούς, να δουλέψουν τους πειθαρχημένους, να ανακατέψουν τους τακτοποιημένους.
Τώρα, ο καθένας μας, ανάλογα με τις εμπειρίες του και τον τρόπο σκέψης, θα μπορούσε να συμπεριλάβει στους καλικαντζαραίους την Άνγκελα (παρ' όλο το αποπροσανατολιστικό της όνομα), τους κερδοσκόπους, τον Μαζί-τα-Φάγαμε (ως Νο2 αρχηγό Μανδρακούκο), τον Κουρασμένο, τον "Δρακουμέλ", τους μπαχαλάκηδες, τον Φαήλο (λόγω επικαιρότητας), τους ραδιοαρβυλιώτες, τη συντακτική ομάδα του fimotro - ή ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό, αρκεί να έχει προσπαθήσει σοβαρά να φέρει τα πάνω-κάτω. Δεν ξέρω αν τα Φώτα ο τουρλόπαπας θα τους διώξει με την αγιαστούρα του - σημασία έχει ότι χωρίς αυτούς η ζωή θα ήταν περισσότερο βαρετή και λιγότερο ενδιαφέρουσα.
Έτσι λοιπόν, με μια μικρή αναφορά στα φανταστικά ή μη αυτά πλάσματα, είπαμε να αποχαιρετήσουμε τον γέρο χρόνο - και ελπίζουμε ότι κάποτε θα θυμόμαστε όλα αυτά που συνέβησαν φέτος και θα γελάμε (κατά τη ρήση του Αρκά).
Να ευχηθούμε Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα παραμονή (οσίας Μελάνης, μην ξεχνιόμαστε), στους Βασίληδες και Βασιλικές αύριο ανήμερα στη μνήμη του ορίτζιναλ Άγιου Βασίλη (και όχι του Santa Claus που χωνεύει πίνοντας κόκα-κόλα), να βάλουμε μια αγριοκρεμμύδα στην πόρτα και να σπάσουμε ένα ρόδι για γούρι με την έλευση του νέου έτους και.... του χρόνου εδώ είμαστε πάλι!
Καλή Χρονιά!

Χριστουγεννιάτικη ιστορία!

Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης και ελπίδας. Γιορτή που αποκτά ακόμα μεγαλύτερο νόημα τη φετινή χρονιά, αφού το ταρακούνημα της οικονομικής κρίσης -όπως το ταρακούνημα των πολυελαίων στις εκκλησίες σήμερα, για τη γέννηση του Θεανθρώπου- συντελεί σε μια επαναξιολόγηση κάποιων πραγμάτων που είχαμε για δεδομένα στην επίπλαστη ευημερία μας.
Πριν λίγες ώρες ψηφίστηκε ένας πολεμικός (κατοχικός) προϋπολογισμός. Αλλά μην ξεχνάμε ότι στους πολέμους ενεργοποιούνται όλα εκείνα τα αντανακλαστικά και τα θετικά του λαού μας (π.χ. αλληλεγγύη, φιλότιμο, αγωνιστικότητα, αντίσταση). Εύχομαι και ελπίζω να μεταμορφώσουμε τους τρεις κακούς δανειστές μας σε τρεις μάγους με δώρα που θα προσκυνήσουν ένα νέο κοινωνικό, πολιτισμικό και οικονομικό θαύμα στη χώρα μας. Δεν ξέρω αν τελικά αυτό θα γίνει ομαλά ή με αγώνες και επανάσταση. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι, αντίθετα με ό,τι νομίζουμε, δεν χρειάζονται πολλά πράγματα από τον καθένα μας, ιδίως αν ήταν πιθανό να μας επισκεφθούν τα τρία πνεύματα των Χριστουγέννων και να μας απαλλάξουν από όλα εκείνα που μας οδήγησαν στο μη παραπέρα, όπως τελικά απάλλαξαν από την κακομοιριά του και τη μιζέρια του τον Σκρουτζ, στη Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Ντίκενς.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων του παρελθόντος μάς θυμίζει πώς περιμέναμε ανυπόμονα τα Χριστούγεννα για να πούμε τα καλάντα, να στολίσουμε το δέντρο, να φάμε λιχουδιές, να σταματήσουν τα σχολεία και να περάσουμε δύο εβδομάδες ξενοιασιάς και παιχνιδιού.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων του παρόντος μάς δείχνει ότι κακώς γκρινιάζουμε και παραπονιόμαστε ότι δεν μας φτάνουν τα χρήματα και ότι ήλθε η καταστροφή, αφού πάντοτε υπάρχουν άνθρωποι σε μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς, με πολύ μεγαλύτερα προβλήματα οικονομικά και υγείας, ενώ κάποιοι από αυτούς, παραδόξως, είναι τελικά περισσότερο ευτυχισμένοι και χαρούμενοι, αφού εκτιμούν περισσότερο τις μικρές χαρές της ζωής.
Και το πνεύμα των Χριστουγέννων του μέλλοντος μάς δείχνει πού θα καταντήσουμε αν συνεχίσουμε να ζούμε λες και δεν υπάρχουν άλλοι γύρω μας ή λες και δεν υπάρχει μέλλον: Όταν φοροδιαφεύγουμε, αδιάφορο άλλος λίγο ή πολύ, αφού τελικά τα κορόιδα που πληρώνουν φόρους πληρώνουν εν ονόματι όλων. Όταν κλείνουμε τα χρήματα στις θυρίδες ή τα πάμε στο εξωτερικό, οδηγώντας τις τράπεζες σε κλείσιμο της στρόφιγγας χρηματοδότησης νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Όταν ενισχύουμε την παραοικονομία και τις μεγάλες πολυεθνικές, ενώ τα συνοικιακά μαγαζιά του γείτονα βάζουν λουκέτο. Όταν με μέσο καταλαμβάνουμε μια θέση εργασίας εις βάρος ενός περισσότερο άξιου και με περισσότερη ανάγκη συνανθρώπου. Όταν απολαμβάνουμε απαράδεκτα προνόμια και επιδόματα, τη στιγμή που περικόπτονται οι συντάξεις των συνταξιούχων, που όλοι έχουμε στην οικογένειά μας...
Με τις ευχές μου, λοιπόν, για ένα καλύτερο αύριο, και με ειδικές ευχές στο αγαπημένο μας fimotro να ελέγχει και να τσιγκλάει τους πάντες χωρίς διακρίσεις και χωρίς εξαρτήσεις, φτάνοντας ακόμα και το Νο1 του alexa!
Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές!

Τα οικονομικά της ευτυχίας

Δεν ξέρω αν τα 1.000 ευρώ μηνιαίως επαρκούν για να είναι κάποιος ευτυχισμένος - ελπίζω μόνο ότι ο Ρίτσαρντ Λέιαρντ, ο καθηγητής των οικονομικών της ευτυχίας, να μην είναι πολύ δυστυχισμένος, αφού φαντάζομαι ότι έχει πολύ μεγαλύτερο εισόδημα από 15.000 δολάρια ετησίως.
Εξαρτάται γενικά από το αν έχει κανείς παιδιά, πόσα και σε τι ηλικία, αν ζει σε δικό του σπίτι, με ενοίκιο ή αν πληρώνει στεγαστικό δάνειο, αν συντηρεί αυτοκίνητο και σκύλο, αν χρωστάει σε κάρτες, αν ζει σε πόλη ή χωριό, αν έχει φίλους, αν έχει την υγειά του (ψυχική και σωματική) κ.λπ. Θυμάμαι τον παππού μου που με μια πενιχρή σύνταξη κατάφερνε να συνεισφέρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό και να βάζει και στην άκρη (χωρίς να παραπονιέται). Άλλοι πάλι, με μεγάλα εισοδήματα, συνέχεια γκρινιάζουν ότι δεν τους φτάνουν και δεν τα βγάζουν πέρα. Πράγμα πολύ προκλητικό, εάν το ακούσει κάποιος που έχασε πρόσφατα τη δουλειά του - γι' αυτό και οι εκρήξεις κοινωνικής οργής που βιώνουμε τελευταία όλο και περισσότερο.
Η λιτότητα, όπως όλα τα άσχημα, έχει, βέβαια, και θετικές παρενέργειες, με κυριότερη τη σταδιακή απομόνωση των αετονύχηδων, των αεριτζήδων και των κάθε λογής απατεωνίσκων που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Το άλλο είναι ότι οι άνθρωποι αναγκάζονται να έρχονται και πάλι κοντά, να στηρίζουν όσο μπορούν κάποιο φίλο ή συγγενή που έμεινε άνεργος, οι οικογένειες να ξανασμίγουν στις μεγάλες γιορτές, τα δώρα να είναι λιτά αλλά με πολλή αγάπη, οι φίλοι να ξαναμαζεύονται στα σπίτια και να συζητούν με πάθος επί παντός επιστητού, να ζουν και να τρέφονται πιο υγιεινά, όπως διδάσκει η λιτή μεσογειακή διατροφή κ.ά. Οι Έλληνες, έχοντας περάσει πολέμους και κατοχή, με λυμένα ή μη τα κατοχικά σύνδρομα, προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, αλλά συνεχίζουν να διασκεδάζουν, έστω βγαίνοντας λιγότερο, αν και πολύ περισσότερο από τους σφιχτούς Γερμανούς και λοιπούς κεντροευρωπαίους, των οποίων η διασκέδαση είναι να βγαίνουν δύο φορές τη βδομάδα και να πίνουν μέχρι αηδίας (για να ξεχάσουν τι;).
Ναι, με αυτή την έννοια, αν μετρήσουμε την εγχώρια ευτυχία, ακόμα και στην εποχή του μνημονίου, είμαστε σε ικανοποιητικό επίπεδο, όσο και αν προσπαθούν, σκόπιμα ή από βλακώδη άγνοια, οι "δάνειες" δυνάμεις να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό, να κλονίσουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των κοινωνικών εταίρων και γενικώς να μειώσουν τα ψυχικά αποθέματα ευτυχίας μας. Κι αυτό φαίνεται, π.χ. από το πώς γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα εδώ και πώς στις αγέλαστες, πλεονασματικές, πολιτείες του Βορρά

Size does matter!

'Οχι, σήμερα δεν θα πούμε για την επιμήκυνση του χρέους (αυτή εξάλλου είναι χρονική, την άλλη την πετυχαίνουμε από μόνοι μας), αφού όπως φαίνεται κλείδωσε και μένει να καθοριστούν το ποσό και το επιτόκιο (λεπτομέρειες δηλαδή...)
Ούτε θα πούμε για τις αλλαγές τύπου King Kong στα εργασιακά. Αν πολλοί εξεπλάγησαν αρχικά για τη μετακίνηση της πρώην υπουργού Οικονομίας στο Εργασίας, τώρα καταλαβαίνουν πόση δόση τιμωρίας είχε η κίνηση αυτή...
Ούτε όμως και για το μέγεθος του ελλείμματος, που ανακοινώθηκε χθες στα 18,6 δισ.ευρώ (δηλ. χοντρικά 1,7 δισ.μηνιαίως), δηλ. στο -27,4% έναντι ετήσιου στόχου για -33,25%. Πόσο ακόμα άλλωστε θα αυξηθεί τον Δεκέμβριο με τα κουτσουρεμένα δώρα και το γιορτινό φοροσαφάρι;
Επίσης δεν αναφερόμαστε προς το παρόν και στο αιώνιο θέμα συζήτησης των γυναικών, αν και ο χιονιάς και το κρύο, πάντα είναι καιρός για δύο, ιδίως με ακριβό πετρέλαιο (ε, ρε γλέντια από 15/10/2011).
Αλλά θα πούμε για το νέο τρόπο φορολόγησης των τσιγάρων. Βλέπετε, τα χρήματα των φορολογούμενων πιάνουν τόπο, αφού ο πιο αποτελεσματικός τρόπος φορολόγησης του καπνού επιτέλους βρέθηκε! Μη νομίζετε ότι έγινε κάποια βαθυστόχαστη ανάλυση προσφοράς και ζήτησης για την εύρεση του επιπέδου κατανάλωσης όπου μεγιστοποιούνται οι εισπράξεις από τη φορολογία... Η νέα φορολόγηση που ανακάλυψαν οι φωστήρες του Υπ.Οικ για να δικαιολογήσουν τις νέες αυξήσεις είναι ανάλογα με το μήκος. Μέχρι 8 εκ. θεωρείται ένα τσιγάρο, από 8-11 εκ. είναι 2 τσιγάρα και από 11 εκ. και πάνω είναι τρία τσιγάρα! Όπως καταλαβαίνετε το στριφτό θα πάει σύννεφο! Αν και νομίζω όμως ότι θα έπρεπε να προβλεφθεί φορολόγηση ανάλογα και με το πλάτος του τσιγάρου, αφού δεν είναι σωστό τα λεπτεπίλεπτα τσιγάρα να φορολογούνται λιγότερο από τους μπάφους!
Μετά τις εξελίξεις αυτές στο μέτωπο των εσόδων και στον πόλεμο κατά της φοροδιαφυγής, οι κάθε λογής καλικάντζαροι μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς, αφού φαίνεται ότι θα τη σκαπουλάρουν και φέτος (λόγω μεγέθους). Και φυσικά, περιμένουμε και τις νέες μεγάλες ιδέες στον τομέα της ανάπτυξης - μετά από 12 μήνες έχουμε και μεγάλες προσδοκίες!