Τα stress-tests των... πολιτικών μας!

Ανακοινώθηκαν απόψε τα στρες τεστς των ελληνικών τραπεζών, που μόλις εχθές υποβαθμίστηκαν ακόμη παρακάτω από τον Οίκο (Ανοχής - Μη Ανοχής) Φιτς. Ήταν όλες τους υπέροχες, αφού πέρασαν με υψηλές βαθμολογίες - υψηλότερες μάλιστα από άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως η Deutsche Bank... Άλλα βλέπετε ο Φιτς γράφει τα στρες τεστς εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Εκεί, δηλ. που θα ΄πρεπε να γράφουν τις αξιολογήσεις του οι σοβαροί ευρωπαϊκοί οργανισμοί, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, αφού σήμερα θα θέλαμε να κάνουμε μια πρόταση για διενέργεια πολιτικών στρες τεστς. Ποιος ξέρει, μετά τα μπάνια του λαού, με αφορμή τους 180 ψήφους για την υπογραφή του νέου Μνημονίου (πρώτα η Άγκελα), μπορεί να έρθει η ώρα για σημαντικές αποφάσεις από τον καθένα μας. Αποφάσεις που να μη συνοδεύονται από μούντζες αυτογνωσίας και εκατοντάδες σκηνίτες στην πλατεία Συντάγματος. Και επειδή ως γνωστόν λίγο-πολύ όλοι πάσχουμε από ...selective memory (οσονούπω και selective default, να! τα γράφω αγγλιστί για να μη λένε κάποιοι ότι τρομοκρατούμε τους καταθέτες), θα ήταν σοφόν να τρέξουν τα τεστ κοπώσεως, για να ξέρουμε ποιοι πολιτικοί μας κόβονται και ποιοι περνάνε τη βάση κάτω από ακραία σενάρια (βλ. χρεοκ....εχμ! προσωρινή αθέτηση υποσχέσεων). Εδώ θα θέσουμε μόνο ορισμένα κριτήρια και βαθμολογίες. Προσοχή! Μιλάμε για τεστ κοπώσεως, αν οι βαθμολογίες σας φαίνονται λίγο ανάποδες!
1) Ωράριο εργασίας του υπόψη πολιτικού: άριστα (10) για 09.00-14.00 από Δευτέρα ως Πέμπτη, κάτω από τη βάση (<5) για 7 μέρες τη βδομάδα, 12 ώρες τη μέρα
2) Ταξίδια στο εξωτερικό για διεθνείς επαφές: άριστα (10) για 2 ταξίδια ετησίως το πολύ, μηδέν (0) για διανυθείσα απόσταση όσο 4,5 φορές ο γύρος της γης
3) Συμμετοχή σε Υπουργικά Συμβούλια: άριστα (10) για 3 συνεδριάσεις ετησίως το πολύ, μηδέν (0) για τουλάχιστον 100 άτυπα και 50 τακτικά Υπουργικά Συμβούλια
4) Αριθμός απασχολούμενων συμβούλων: άριστα (10) για περισσότερους από 50 συμβούλους, μηδέν (0) για λιγότερους από 5 συμβούλους
5) Βαθμός μαυρίσματος την 1η Ιουνίου κάθε έτους: άριστα (10) για μαύρισμα τουλάχιστον 80%, μηδέν (0) για 30% μαύρισμα ταξιτζή και αυτό λόγω σηκωμένων μανικίων
6) Αριθμός ερωτήσεων, επερωτήσεων, ομιλιών στη Βουλή: άριστα (10) για 1 ερώτηση ή ομιλία, μηδέν (0) για >500 ερωτήσεις, ομιλίες κλπ
Τέλος, μερικά ακόμα κριτήρια θα μπορούσαν να είναι ο αριθμός των συμμετοχών σε αμειβόμενες Επιτροπές της Βουλής, ο αριθμός εμφανίσεων σε τηλε-παράθυρα, ο αριθμός των δημόσιων εμφανίσεων (συμπεριλαμβανομένων σε ταβέρνες, μαραθωνίους, ποδηλατικούς αγώνες και μεσοπέλαγα), ο αριθμός των περιστατικών με προπηλακισμούς, ο βαθμός επανάληψης μη ρεαλιστικών υποσχέσεων κλπ. Καλά... αποτελέσματα!

Τρελό Σαββατοκύριακο στου... Μπένι!...

Εάν συγκρίνουμε το φετινό καλοκαίρι με εκείνο προ διετίας θα δούμε ότι τα χωρίζει έρεβος απύθμενο! Καταρχάς, τότε η Βουλή είχε κλείσει για καλοκαίρι από το Μάιο, με το πρόσχημα των Ευρωεκλογών (για να μην ξανανοίξει, φυσικά). Φέτος, ιστορικές ψηφοφορίες λαμβάνουν χώρα και δη ορισμένες Σαββατοκύριακο. Εδώ οι ταγοί μας δεν διάβασαν τι έγραφε το Μνημόνιο Ι, θα διάβαζαν τι έγραφε ο Εφαρμοστικός, που και φουριόζος ήλθε και αλλαγές της τελευταίας στιγμής είχε; Καλοκαιριάτικα, ποιος πήρε πρέφα τι έγραφε εκεί μέσα για τους έφεδρους απολυμένους του Δημοσίου. Όταν από τη μια ροκανίζονται οι θερινές διακοπές της Βουλής και από την άλλη ανά πάσα στιγμή κάποιο μισοάδειο μπουκάλι νερού μπορεί να εκτοξευθεί στα καλά καθούμενα... Είχε γνώση το Σώμα (τι εψήφισε) λέει ο εις εκ των δύο αντιπροέδρων - σωματοφυλάκων του ντελικάτου πρωθυπουργού μας. Όπερ μεθερμηνευόμενον: τι προς ημάς - υμείς όψεσθε!
Θα τους τρελάνει ο Μπένι... Αποδεικνύεται η χρυσή εφεδρεία της Κυβέρνησης. Κι αν δεν πουλήσει άμμο σε βεδουίνο, σίγουρα θα πουλήσει στον Φιλέλληνα Γιούνκερ τα χρεωκοπημένα ομόλογα της χώρας μας για ομόλογα ΑΑΑ...! Και ως συνταγματολόγος Υπουργός Οικονομικών, θα φέρει την ακριβοθώρητη Φορολογική Δικαιοσύνη (εχμ!.. από Σεπτέμβριο, βεβαίως, βεβαίως), η οποία στοιχηματίζω στην ομάδα του Μπέου ότι θα είναι και αυτή τυφλή!

Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι!...

Γράφαμε τις προάλλες ότι, κάθε προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου / Μεσοπρόθεσμου / Εφαρμοστικού Νόμου το πιθανότερο είναι να έχει χειρότερα αποτελέσματα. Εκεί, λοιπόν, που αρχικά ξεσηκώθηκαν όλοι για τον περιορισμό του αφορολόγητου στις 6.000 ή 8.000 ευρώ και μόνο, τελικά ήρθε και μείωση του αφορολόγητου στις 8.000 ευρώ, και μείωση της έκπτωσης από τις αποδείξεις, και έκτακτη εισφορά "αλληλεγγύης" (με αναδρομική ισχύ για το 2010, δηλ. ήδη χρωστάμε 1,5 εισφορά) για εισοδήματα >12.000 ευρώ εφαρμόσιμη από το πρώτο ευρώ (άρα αμέσως κίνητρο όσοι μπορούν να δηλώνουν εισόδημα <12.000 ευρώ, π.χ. επιτηδευματίες), και έκπτωση κατά 20% του φόρου για ιατρικές δαπάνες και στεγαστικούς τόκους, αντί για έκπτωση από το εισόδημα (άρα αντι-κίνητρο κάποιος να ζητήσει απόδειξη από γιατρό ή να πάρει στεγαστικό για να αγοράσει σπίτι, ιδίως αν έχει εισόδημα >16.000 ευρώ), και έκτακτη εισφορά για αυτοκίνητα, σκάφη κλπ για να πω τα σημαντικότερα. Αυτά μας αφορούν όλους, ως φυσικά πρόσωπα (τα νομικά πρόσωπα εξαιρούνται, φυσικά).
Ειδικά, τώρα, για τους ελεύθερους επαγγελματίες, για να μην μείνουν παραπονεμένοι όσοι συνήθιζαν να πληρώνουν τα εξτραδάκια στην περαίωση, έρχονται πρώτον το τέλος επιτηδεύματος (ωραίο όνομα, δεν λέω), και δεύτερον.... τύμπανα παρακαλώ.... η κατάργηση της έκπτωσης από το εισόδημα των υποχρεωτικών ασφαλιστικών εισφορών και η αντικατάστασή της με έκπτωση 20% στο φόρο!!!! Αυτό υποτίθεται ότι έγινε για να ωφεληθούν ελεύθ.επαγγελματίες με εισόδημα μέχρι 16.000 ευρώ. Και λέμε υποτίθεται γιατί θα αποδείξουμε το αντίθετο:
Έστω, λοιπόν, ελεύθ.επαγγελματίας με ακαθάριστα έσοδα 24.000 ευρώ (δηλ. 2.000 ευρώ το μήνα - πιστέψτε με, τα λεφτά αυτά σήμερα είναι μάλλον πολλά). Αφαιρουμένων των εξόδων του (ενοίκιο επαγγελματικής στέγης, ρεύμα, αναλώσιμα κλπ - δεν μιλάμε, βέβαια για υπαλλήλους), έστω ότι έχει καθαρό εισόδημα 16.000 ευρώ. Ας υποθέσουμε επίσης ότι οι υποχρεωτικές ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΑΕΕ είναι 700 ευρώ το δίμηνο, δηλ. το χρόνο 4.200 ευρώ. Οπότε, πραγματικά καθαρό εισόδημα 11.800 ευρώ. Εδώ, βέβαια, σημειώνουμε ότι, πιθανότατα, τού έχει γίνει και παρακράτηση φόρου 20%, δηλ. 4.800 ευρώ, παρ'όλο που στην πραγματικότητα είναι κοντά στο αφορολόγητο, δηλ. δανείζει και το κράτος για ένα χρόνο, περίπου, άτοκα, τη στιγμή που τα επιχειρηματικά δάνεια έχουν επιτόκιο 12% (άρα κρυφή επιβάρυνση 576 ευρώ). Όμως, ας πούμε ότι αυτό συνέβαινε πάντα... Με τις νέες διατάξεις, δικαιούται έκπτωσης φόρου 20% στις ασφαλιστικές εισφορές, δηλ. 840 ευρώ, ενώ για τα 4.200 ευρώ (των... υποχρεωτικών εισφορών!) θα επιβαρυνθεί με φόρο 740 ευρώ, άρα όφελος 100 ευρώ. Επειδή όμως οι ασφαλιστικές εισφορές δεν εκπίπτουν πλέον από το εισόδημα ως όφειλαν (γιατί με τη λογική αυτή και οι μισθωτοί θα έπρεπε να φορολογούνται στις ακαθάριστες αποδοχές, δηλ. πλέον των κρατήσεων, και να δικαιούνται για τις κρατήσεις έκπτωση φόρου 20%), ο δυστυχής θα πληρώσει... 1% έκτακτη εισφορά στις ασφαλιστικές εισφορές δηλ. 42 ευρώ, αφού για την εφορία έχει εισόδημα 16.000 ευρώ και όχι 11.800 ευρώ!!! Άρα, το όφελος περιορίζεται στα 58 ευρώ, το οποίο όμως εξανεμίζεται από το τέλος επιτηδεύματος που είναι 400-500 ευρώ. Άρα, η πραγματική επιβάρυνση θα είναι 342 - 442 ευρώ. Για τα μεγαλύτερα, τώρα, εισοδήματα (π.χ. των 20.000 ή 30.000 ευρώ) οι ασφαλιστικές εισφορές πρακτικά φορολογούνται με 4-12%!!! Οποία ηλιθιότης! Θα μου πείτε, τα 20.000 ευρώ είναι πολλά; Και όμως, είναι απελπιστικά λίγα ιδίως για περιπτώσεις μονογονεϊκών οικογενειών ή οικογενειών με ή χωρίς παιδιά που εργάζεται -ή είναι συνταξιούχος- ο ένας σύζυγος και όταν για το σπίτι πληρώνει κανείς ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο. Και όταν τα 20.000 ευρώ αντιστοιχούν στις ακαθάριστες αποδοχές, δηλ. μαζί με τις υποχρεωτικές ασφαλιστικές εισφορές και κατά συνέπεια αντιστοιχούν μόλις σε 15-16.000 ευρώ περίπου (όσο ένας μισθός 1250 ευρώ).

Νομίζω ότι το θέμα αυτό με τις ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών είναι πλέον η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι (για να μην πούμε και για το γεγονός ότι οι εισφορές αυξάνονται αυτόματα, ενώ ο τζίρος και τα καθαρά έσοδα μειώνονται), το κίνητρο για να μετουσιωθεί σε κάτι πιο ουσιαστικό το Κίνημα των Αγανακτισμένων. Που μπορεί να ξεκίνησε ως απάντηση στην πρόκληση των Ισπανών, αλλά έχει δημιουργήσει έναν έτοιμο φορέα υποδοχής κάθε λογής νέων αγανακτισμένων και απελπισμένων.
ΥΓ: Εκτός αν πολλά από τα παραπάνω εξ επίτηδες μπήκαν έτσι τώρα, για να μαζευτούν στη συνέχεια...

Ο από μηχανής θεός...

Παρατηρώντας απόψε την πιο εντυπωσιακή έκλειψη σελήνης των τελευταίων χρόνων, αλλά ταυτόχρονα και την πιο εντυπωσιακή πολιτική κρίση και έκλειψη σοβαρότητας, πολιτικής ευθύνης, αποφασιστικότητας, αποτελεσματικότητας, διορατικότητας και ανιδιοτέλειας, κατάλαβα ότι το ανάδελφον έθνος μας, έχοντας καλομάθει από την αρχαία τραγωδία, κανονικά περιμένει να εμφανιστεί τώρα ο από μηχανής θεός, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο και θα οδηγήσει την τραγωδία που ζούμε στην κάθαρση και το τέλος (και άρα σε μια νέα αρχή).
Ο κόσμος έχει αρχίσει να πείθεται ότι οι θυσίες πήγανε χαμένες, ότι τα χρέη ούτως ή άλλως θα διαγραφούν, ότι με τη συμμετοχή στο κίνημα των "Αγανακτισμένων" αποποιούμαστε των ευθυνών μας, της ευκολοπιστίας μας και ότι παίρνουμε συγχωροχάρτι για την επιλογή των διεφθαρμένων εκπροσώπων μας.
Η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου γίνεται ο νέος εθνικός στόχος, λες και ο βασικός μας στόχος δεν θα έπρεπε να είναι η πάση θυσία παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων. Επαναδιαπραγμάτευση δεν σημαίνει απαραίτητα ζητάω (εκβιάζοντας με χρεωκοπία;) και παίρνω. Στην καλύτερη περίπτωση σημαίνει ότι παίρνω κάτι και δίνω κάτι άλλο. Ακόμα κι αν πείσουμε την τρόικα ότι πρέπει να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές των εταιρειών στο 15%, είναι σίγουρο ότι θα πρέπει να δώσουμε κάτι άλλο, όπως μαζικές απολύσεις στο δημόσιο (κανονικές απολύσεις, όχι εφεδρείες, εθελουσίες κλπ).
Από την άλλη, κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε σ' αυτή τη δύσκολη περίοδο, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι αυτοαπασχολούμενοι να πληρώνουν φόρο 20 - 30% και οι εταιρείες 15%; Μήπως θα ήταν μια καλή ιδέα αυτή για δημοψήφισμα ("Συμφωνείτε με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων στο 15%";), μιας και αποτελεί το κυριότερο σημείο τριβής μεταξύ των 2 μεγάλων κομμάτων; Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι και το δημοψήφισμα, όπως και οι πρόωρες εκλογές, και η Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας προβάλλουν ως λύσεις στο αδιέξοδο, τάχα μου επειδή και καλά το πρόβλημα είναι πολιτικό. Εγώ πάλι βλέπω ότι ένα κράτος που ξεμένει από ρευστό αντιμετωπίζει κυρίως οικονομικό πρόβλημα, και όχι πολιτικό. Δηλαδή, αν γίνει ο Μαρκεζίνης ή ο Κουβέλης πρωθυπουργός και ο Παπαδήμος Υπ.Οικ. τα οικονομικά μέτρα δεν θα είναι επώδυνα; Ή θα τα δεχτούμε με μεγαλύτερη ανοχή; Αλλά, όπως είπαμε, μας αρέσουν οι εύκολες λύσεις και οι από μηχανής θεοί και όχι η σκληρή δουλειά, η επιμονή, η υπομονή και η πίστη ότι θα πετύχουμε. Χωρίς τις αρετές αυτές, η ανάπτυξη δεν ξανάρχεται. Εκτός κι αν κάνουμε καμιά καινούρια αναθεώρηση του ΑΕΠ, για να συμπεριλάβουμε και τις καταλήψεις των πλατειών ως τεκμαρτό εισόδημα από... ιδιοκατοίκηση!

Τι εστί... αποτυχία;

Παρακολουθώντας κανείς τις εξελίξεις του τελευταίου 15νθήμερου, θα έλεγε ότι από τη συλλογική κατάθλιψη (ελέω ύφεσης), οδηγούμαστε σε μια ομαδική σχιζοφρένεια, ή και παράκρουση. Να με συμπαθά η ξαδέρφη -ψυχολόγος στο επάγγελμα- που μεταχειρίζομαι πιθανόν άστοχα τις έννοιες αυτές, αλλά πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω το γεγονός ότι ενώ οι περισσότεροι αγανακτούν με το Μνημόνιο, ταυτόχρονα εγκαλούν την Κυβέρνηση για τη μη εφαρμογή του. Αλλά αν το Μνημόνιο περιείχε λάθος συνταγή, δεν θα 'πρεπε η ελλιπής εφαρμογή του να σημαίνει κάτι θετικό; Αν πάλι η συνταγή ήταν σωστή, τότε η μη εφαρμογή του δεν διορθώνεται ορθά με το Μεσοπρόθεσμο;
Αλλά, όχι, κύριοι, εδώ συμβαίνουν τα πάντα όλα λάθος: Και τα μέτρα ήταν λάθος, και η μη εφαρμογή τους ήταν λάθος, και το Μεσοπρόθεσμο που διορθώνει τις αποκλίσεις από τους στόχους είναι λάθος. Και τα συνήθη υποζύγια να μην επιβαρυνθούν, και η φορολόγηση των επιχειρήσεων να γίνει πιο ευνοϊκή! Και περικοπές δαπανών να γίνουν, αλλά και δημόσιες επενδύσεις που θα σπρώξουν την ανάπτυξη. Και δώστου κάθε μέρα τα σενάρια για πρόωρες εκλογές και ανασχηματισμό να δίνουν και να παίρνουν. Λες και είδαμε χαϊρι, όταν μετά από 4 χρόνια ο Αλογοσκούφης έδωσε τη θέση του στον Παπαθανασίου, για να χρησιμοποιήσω ένα πρόσφατο παράδειγμα.
Τώρα κατηγορούν όλοι τον Υπ.Οικ. για την αποτυχία του Μνημονίου. Αλλά τι εστί... αποτυχία, για να παραφράσω μια αρχαία φράση. Ας υποθέσουμε ότι, πράγματι, το έλλειμμα έπεφτε στο 8,5% του ΑΕΠ (ο κύριος στόχος), και ας υποθέσουμε ακόμα ότι πετύχαιναν ακριβώς οι προβλέψεις (προσοχή, προβλέψεις, όχι στόχοι) για την ύφεση και τον πληθωρισμό. Ποιος εγγυάται ότι οι αγορές θα ανοίγανε (δηλ. τα σπρεντ θα έπεφταν) στα μέσα του 2012; Λες και έχουμε κάνει συμφωνία με τις αγορές να ανοίξουν, αν πετύχουμε τους στόχους που εξαρτώνται από εμάς. Ή το άλλο με το χρέος, που ανέκυψε τελευταία. Μα το ίδιο το Μνημόνιο προέβλεπε την αυτονόητη αύξηση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ λόγω μεγάλων ελλειμμάτων και ύφεσης.
Δηλ. το Μνημόνιο δεν είχε αστοχίες; Μα, ένα σωρό, αφού έγινε λίγο-πολύ στο πόδι: καταρχάς περιείχε υπερ-αισιόδοξες εκτιμήσεις για την επίδραση των μέτρων στον πληθωρισμό και την ύφεση. Δεύτερον, υπερεκτίμησε την επίδραση της εμπροσθοβαρούς φύσης των μέτρων του στις συμπεριφορές των αγορών. Έπειτα ήταν οι μεγάλες υποχρεώσεις της χώρας, λόγω της τριετούς διάρκειας του δανείου. Το κυριότερο, όμως, δεν περιελάμβανε εφεδρικό σχέδιο Β, σε περίπτωση που ανεξαρτήτως επιτυχίας ή αποτυχίας του, οι αγορές θα διατηρούνταν κλειστές το 2012. Γι' αυτό και το Μεσοπρόθεσμο, δεν θα πρέπει να έχει ως στόχο το άνοιγμα των αγορών το 2014, αλλά την επίτευξη ρεαλιστικών δημοσιονομικών και άλλων στόχων, που θα πείθουν πρώτα από όλα τους πιστωτές-εταίρους μας στην ΕΕ.
Όσο για την πολυπόθητη ανάπτυξη και τον εκβιασμό των πιστωτών μας με την απειλή χρεωκοπίας, είναι φανερό ότι αυτά τα δύο αποτελούν πράγματα ασυμβίβαστα. Αυτό το γνωρίζει ο καθένας που έχει μια μικρή επιχείρηση προσπαθώντας να επιβιώσει ή να ορθοποδήσει την σήμερον ημέρα. Καθένας που προσπαθεί να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του και να αναπτυχθεί σε νέες αγορές και να κλείσει μεγαλύτερες δουλειές, όταν οι τράπεζες έχουν κόψει τα δανεικά, ή αν δανείζουν το κάνουν με απεχθείς όρους, συμπεριλαμβανομένων υψηλών επιτοκίων και υποθήκευσης ακίνητης περιουσίας. Το ξέρει καλά καθένας μικρο-επιχειρηματίας που αντιμετωπίζει κακοπληρωτές πελάτες, μεταξύ των οποίων και το Δημόσιο. Όποιος ζει από μια μικρή επιχείρηση και βασίζει την εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησής του στα δανεικά, γνωρίζει πολύ καλά πόσο εύκολα διαπραγματεύονται οι δανειακές συμβάσεις, τα μικρά μνημόνια του κόσμου της αγοράς. Γνωρίζει ότι μόνο με σκληρή δουλειά θα πάει μπροστά για να μπορεί να πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ που αυξάνονται όσο περνά ο καιρός, ανεξαρτήτως ύφεσης και αναδουλειάς. Γνωρίζει ότι ούτε να απεργήσει μπορεί, ούτε να αγανακτήσει προλαβαίνει. Όποιος πάλι έχει εξασφαλισμένη δουλειά (κατά κανόνα στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ), ή έχει δουλέψει μόνο στα κομματικά γραφεία, πουλάει εύκολο τσαμπουκά σε όσους χρωστάει, αλλά και μπόλικη αγανάκτηση για τα χαμένα προνόμια.

Οι άθλοι του Ηρακλή (Πουαρώ)!...

Με αφορμή δημοσιεύματα σχετικά με την εκτόξευση του δημόσιου χρέους κατά το πρώτο τρίμηνο 2011 θα πρέπει να επισημανθούν τα παρακάτω:
α) Η πραγματική μεταβολή του δημόσιου χρέους στο τρίμηνο σε τρέχουσες τιμές είναι περίπου 8 δισ. (ή 2,4%) αντί 14,2 δισ. (4,2%) που αναφέρθηκε, λόγω των αυξημένων ταμειακών διαθεσίμων από 7,2 σε 13,4 δισ.ευρώ. Σε σταθερές τιμές (δηλ. λαμβάνοντας υπόψη και τον πληθωρισμό), η αύξηση είναι μόλις 0,68%.
β) Το πραγματικό δημόσιο χρέος (αφαιρουμένων των ταμειακών διαθεσίμων, ήτοι 341,1 δισ.) εκτιμάται στο 149,8% του ΑΕΠ, ελάχιστα χαμηλότερα από το όριο βιωσιμότητας, εάν αθροίσουμε το ΑΕΠ των τελευταίων 4 διαθέσιμων τριμήνων (2ο τρίμ. 2010 έως και 1ο τρίμ. 2011, βλ. σχετική ανακοίνωση ΕΛΣΤΑΤ 13/5/2011)
γ) Σε ένα χρόνο η αύξηση ήταν 37,9 δισ. ευρώ, όσο και κατά το "σωτήριο" έτος 2009. Δυστυχώς, το χρέος δεν αβγατίζει μόνο από το έλλειμμα της περασμένης χρονιάς (20,6 δισ.), αλλά και από ενσωμάτωση παλαιότερων αφανών χρεών, από την εξόφληση χρεών νοσοκομείων, καθώς και από την άσπρη τρύπα φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, που και αυτή, βεβαίως, έγινε μαύρη και καταπίνει εκατ.ευρώ.
Πρόκειται, λοιπόν, για ένα μυθικό τέρας βγαλμένο από την ελληνική μυθολογία, μια Λερναία Ύδρα, που δικαιολογημένα τρομάζει τους εταίρους μας και στέλνει τα σπρεντ πάνω από τον Γενικό Δείκτη του ΧΑ. Και όμως! Υπάρχει ένας ημίθεος, ένας Ηρακλής, που δεν μας γέμιζε το μάτι (που λέει ο λόγος), και έρχεται να μας σώσει! Αφού σαν Κέρβερος επιβλέπει την τήρηση του ΠΣΑ, αφού τα έβαλε με τις Στυμφαλίδες Όρνιθες της αντιεξουσιαστικής αριστεράς, αφού ανέλαβε να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία (βλέπε κέντρο Αθήνας), αφού έφαγε και τον κάπρο του Ερυμάνθου (άσχετο, αλλά μου θυμίζει λίγο από Οβελίξ), τώρα πάει να εντοπίσει, ως άλλος Ηρακλής Πουαρώ, και να μας φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων από την Ελβετία! Εν τω μεταξύ, η Λερναία Ύδρα περιμένει με αγωνία να καταβροχθίσει την 5η δόση της τρόικας...

Και ο...ΠΙλάτος στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο!...

Με την ανατροπή και ελαστικοποίηση της μισθωτής εργασίας και τη συρρίκνωση του τζίρου των εμπόρων και των επιτηδευματιών γενικότερα, το μέτρημα των εκατοντάδων αποδείξεων ήταν ένα ωραίο οικογενειακό χόμπι, λόγω αυξημένου ελεύθερου χρόνου. Και επειδή η μνήμη στην εποχή της πληροφορίας είναι εφήμερη, ποιος δεν ξαναθυμήθηκε, σκαλίζοντας τις αποδείξεις, τα μπαράκια που πήγε, τις καφετέριες, τα σούπερ μάρκετ, τα μαγαζιά ρούχων και ένα σωρό άλλες αγορές στην πόλη που μένει, σε κάποια εξόρμηση ή στις διακοπές του;
Έπεσαν καταπάνω τις τελευταίες μέρες οι οικονομικοί συντάκτες να πούνε για γκάφα και για κατάρρευση των δημοσίων εσόδων, πανικοβλήθηκαν και οι σύμβουλοι στο Υπ.Οικονομικών, θορυβήθηκε και η τρόικα, και φτάνουν τώρα να λένε να μειωθεί ή και να καταργηθεί το αφορολόγητο, ξεχνώντας ότι η φορολογική πολιτική θα πρέπει να χαρακτηρίζεται κυρίως από συνέπεια και σταθερότητα, ώστε να πετυχαίνεται και η ειλικρίνεια από τον φορολογούμενο. Για να μην αναφέρω το πάγιο αίτημα, εδώ και πολλά χρόνια, το αφορολόγητο να είναι τιμαριθμοποιημένο. Τώρα, βέβαια, με πληθωρισμό στο 4% και ύφεση στο -4%, θα μπορούσε αυτό κατ'εξαίρεση να ανασταλεί. Άντε, και να μειωθεί στα 10.500 ευρώ, εκεί που ήταν πριν μερικά χρόνια, αφού και η εσωτερική υποτίμηση έχει στείλει τις αποδοχές σε ανάλογο επίπεδο.
Και σχετικά με τον θόρυβο για την αναλογία των χρεωστικών και πιστωτικών δηλώσεων, να πούμε ότι στην πλειονότητα των φορολογούμενων (πλην χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων), ο φόρος εισοδήματος έχει ήδη παρακρατηθεί από πέρυσι. Πρακτικά, η πλειονότητα των υπόλοιπων μισθωτών και συνταξιούχων δικαιούται επιστροφής, εάν π.χ. πληρώνει ενοίκιο ή φροντιστήρια ή στεγαστικούς τόκους, καθώς και η πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών, εάν έχουν καθαρά έσοδα περίπου κάτω από 25.000 ευρώ, αφού η παρακράτηση σε αυτούς (20% κατά κανόνα) γίνεται από το πρώτο ευρώ. Αλλά με τη μεγάλη ύφεση του 2010, την εκρηκτική αύξησης της ανεργίας, την πληθώρα των αποχωρήσεων λόγω συνταξιοδότησης και την οριζόντια μείωση των αποδοχών, λογικό είναι να υπάρχει επίπτωση στο φόρο εισοδήματος. Εξάλλου ο απώτερος στόχος ήταν, είναι και θα είναι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής, που φάνηκε μέχρι ενός σημείου με τα αυξημένα έσοδα από το ΦΠΑ σε χρονιά ύφεσης. Τώρα, αν σε μια χώρα με τους περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες, αναλογικά με τον πληθυσμό, η κατάργηση του αφορολόγητου είναι η λύση (πήγε να το κάνει και ο Αλογοσκούφης), τότε να δούμε ποιος από την Κυβέρνηση θα βγει να νίψει τας χείρας του, πριν εφαρμόσει τις προτάσεις των ακριβοθώρητων οικονομικών συμβούλων (εξάλλου και η τρόικα επικροτεί τις συμβολικές κινήσεις)...
Και ένα τελευταίο σχόλιο σε σχέση με την "αποτυχία" του Μνημονίου: η πραγματική μείωση του ελλείμματος του 2010 αγγίζει το 10% του ΑΕΠ, εάν συνυπολογιστεί και η υπερκάλυψη της μείωσης του ΑΕΠ. Το "αντιμνημόνιο" του 2009 (δηλ. τα μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης) πώς πρέπει να χαρακτηριστεί με αύξηση του ελλείμματος 8% του ΑΕΠ και ύφεση 2,35%;